Geografie van Australië

In het oosten van het continent ligt het bergland, dat met een steile rand afdaalt naar een kustvlakte van wisselende breedte; talrijke rivieren doorbreken dit bergland in nauwe kloven op hun weg naar de oceaan. Het bergland bestaat uit een reeks van hoogvlakten, middelgebergten, bekkens en dalen, doorsneden door rivieren die deels diep ingesneden, deels brede, vlakke dalen vormen. De ruggengraat van het gebied wordt gevormd door het Grote Scheidingsgebergte (Great Dividing Range). Het hoogste punt vormt Mt. Kosciusko (2230 m) in de Australische Alpen. In New South Wales zijn sporen van vroeger vulkanisme te vinden (maren, explosiekraters). Naar het westen toe gaat het bergland nauwelijks merkbaar over in de grote vlakten van het centrale laagland, dat gemiddeld slechts 180 m hoog ligt en op de diepste punten zelfs tot beneden de zeespiegel daalt.

Het wordt door lage ruggen in een drietal grote bekkens verdeeld: het noordelijke Carpentariabekken, waar de rivieren via uitgestrekte mangrovebossen de Golf van Carpentaria bereiken; voorts het grote centrale Eyrebekken, waarin Lake Eyre (-12 m) het laagste punt van het continent vormt. Het is een van de droogste gebieden van de aarde en bestaat deels uit zandwoestijnen (Simpson Desert); de rivieren verliezen zich in de roodachtige zand- en leembodem. Het grootste bekken is het Murray-Darlingbekken, van het Eyrebekken gescheiden door de Grey Range en de Main Barrier Range (Mt. Sturt 427 m), doorstroomd door de van de Snowy Mountains komende Murray, de enige constant watervoerende rivier van Australië. Tussen deze en de Darling ligt een kale, vrijwel