De stad van Beijing, de hoofdstad van China

Peking is in de eerste plaats het bestuurlijk centrum van China. Maar was de stad vroeger, als residentie van het hof en het ambtenarenapparaat, vnl. een consumptiecentrum met als traditionele ambachten ten dienste van het hof en de hoge ambtenarij de vervaardiging van porselein- en lakwerk en het bewerken van jade en ivoor, en geniet zij ook thans nog steeds bekendheid om de vervaardiging van tapijten, zijde, borduurwerk, cloisonné en edelsmeedwerk, sinds de communistische revolutie is de industrialisatie krachtig ter hand genomen. De Shijingshan ijzer- en staalwerken, ca. 20 km van de vroegere muren van de stad gelegen, behoren tot de grootste van China.

Hun productie van hoogwaardig staal is bestemd voor de machine-industrie (hefkranen, locomotieven, automobielen, landbouwmachines, drukpersen en mijnbouwmaterieel), de elektrotechnische industrie en voor de fabricage van precisie-instrumenten. Tussen de staalwerken en de oude stad liggen de Mentougou kolenmijnen. Verder is de fabricage van farmaceutische artikelen en kunststofwaren te vermelden. De belangrijkste drukkerijen en uitgeverijen van het land zijn in Peking gevestigd. Het platteland dat deel uitmaakt van het stadsgebied, voorziet het centrum van groente, fruit, graan en zuivelproducten. Ook zijn in de periferie werkplaatsen gevestigd die timmerhout en constructiematerialen voor de huizenbouw leveren, zodat Groot-Peking een min of meer zelfstandige economische eenheid geworden is.

Peking is het culturele hart van China en het centrum van onderwijs en wetenschap; aan de top daarvan staan de Chinese Academie van Wetenschappen (Academia Sinica, 1949), de Academie van Sociale Wetenschappen (1977), de Academie van Medische Wetenschappen, de Academie van Landbouwwetenschappen (1959), de Academie van Geologische Wetenschappen (1959) en de Academie van Ruimtetechnologie, waaronder een groot aantal instituten, laboratoria, het astronomisch observatorium en de botanische tuin ressorteren. In 1949 werd een laboratorium voor atoomonderzoek met kernreactor (1958) ingericht.

Behalve de universiteit van Peking (1898), de Volksuniversiteit van China (1950) en de Qinghuauniversiteit (1911), bekend om haar onderwijs in natuurwetenschappen en techniek, telt Peking nog een groot aantal andere hogescholen en academies. Er zijn verschillende bibliotheken, waarvan de Nationale Bibliotheek van Peking (1912), met de keizerlijke collecties van de Zuidelijke Soeng-, de Ming- en de Mantsjoe-dynastieën, de bibliotheek van de Universiteit van Peking en die van het Instituut van Wetenschappelijke en Technische Informatie van China (ISTIC, 1956) de belangrijkste zijn. Van de musea zijn het voormalig keizerlijk paleis, het Historisch Museum van Peking en Militair Museum van de Chinese Volksrevolutie vermeldenswaard. Van aanzienlijk belang in het culturele leven is daarnaast het theater (bijv. Peking-opera). In 2008 zullen de Olympische Zomerspelen in Peking gehouden worden. De stad is van oudsher een belangrijk verkeersknooppunt. Reeds in de keizertijd was het door een netwerk van (ongeplaveide) wegen verbonden met alle delen van het rijk. Sinds de communistische revolutie zijn vele nieuwe spoorwegen aangelegd, die de stad verbinden met alle delen van het land. Er zijn ook geregelde treinverbindingen met o.a. Moskou (Rusland) en Ulaanbaatar (Mongolië). Er is een grote internationale luchthaven.

© Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta.