Stad Tokio : Stadsbeeld |
| Beelden Tokio | |
De oude stad lag geconcentreerd rond de burcht Edo met daaromheen de huizen en landgoederen van de daimyo's. Het overige deel van de stad was grotendeels ingedeeld in rechthoekige wijken, die de naam droegen van de ambachten die er werden uitgeoefend. De tempeldistricten, met shinto-schrijnen en boeddhistische tempels, lagen aan de rand van de stad. |
De huidige stad biedt ten gevolge van de bij de aardbeving van 1923 en de tijdens de Tweede Wereldoorlog opgelopen schade een moderne en westerse aanblik en is in te delen in een aantal duidelijk te onderscheiden wijken en districten: ten oosten van het keizerlijk paleis liggen o.m. het zakendistrict Marunouchi, het universiteitsdistrict Kanda en de dichtbevolkte zaken- en woondistricten Taitoku en Shiba; in het heuvelachtige deel ten westen van het paleis liggen uitgestrekte woonwijken, waar zich ook enkele universiteiten (Universiteit van Tokio) en de meeste ambassades bevinden. De uitbreiding van stad en agglomeratie heeft vanuit de oude stad steeds verder in (zuid)westelijke richting plaatsgevonden. Vele van de oude stadsdelen, met hun karakteristieke smalle en kronkelende straten, zijn gesloopt ten gunste van nieuwbouwprojecten. De agglomeratie wordt door ruim 100 grotendeels gekanaliseerde waterwegen doorsneden, meestal zijrivieren van een twintigtal zelfstandige rivieren, |
 |
|
Inwoner van de stad Tokyo. Beeld E. Buchot |
||
waarvan Tama, Sumida, Ara en Edo de belangrijkste zijn.
Aan historische bouwwerken zijn er o.m. het uitgestrekte, herhaaldelijk uitgebreide en herbouwde complex van het keizerlijk paleis, gelegen op een heuvelachtig, bebost terrein en omgeven door lange grachten waaruit granieten wallen oprijzen. Verspreid door de stad bevindt zich een aantal traditionele shinto-schrijnen, w.o. de Meiji-schrijn (1920; herbouwd na de Tweede Wereldoorlog), |
||
gewijd aan keizer Meiji (1868–1912), de Yasukuni-schrijn, gewijd aan de gevallenen, en de uit de Edo-periode daterende schrijnen Asakusa, Hie, Kanda Myojin, Nezu en Fukagawa. Aan boeddhistische tempels zijn er o.m. Sensoji (of Asakusadera), Gokokuji (1681) en Zojoji, alle drie enige honderden jaren oud. Enkele van de oorspronkelijk rond de landhuizen van adellijke families aangelegde tuinen zijn voor het publiek opengesteld. Tot de fraaiste parken horen de Oostelijke Tuin van het keizerlijk paleis, de parken Hibiya, Ueno (met o.m. de Toshogu-schrijn [1626] en de mausolea van de Tokugawa-sjogoens), Inohashira, Zenpukuji en Shakujii; zeer bezienswaardig is de binnenste tuin van de Meiji-schrijn. De parken Koraku-en, Rikugi-en en Kiyosumi Tei-en zijn fraaie voorbeelden van de traditionele Japanse tuinarchitectuur |
Moderne bouwwerken |
Tokio telt een aantal opmerkelijke moderne bouwwerken, w.o. enkele Jugendstil-achtige scheppingen van de modernistische architecten Yamada (o.m. postkantoren, spoorwegstations en het welzijnsziekenhuis [1953]) en Ishimoto (o.m. hoofdkantoor van de Asahi-krant [1927] en Shirokiya-warenhuis [1929]). De functionalist Yoshida bouwde het hoofdpostkantoor (1931). Van de naoorlogse architectuur zijn vooral de scheppingen van Kenzo Tange (o.m. het Komazawa Olympisch Park [1964], de Maria-kathedraal en de stadsuitbreidingen in de jaren zestig aan de Baai van Tokio) en voorts o.m. Kunio Maekawa te noemen. Van Rafael Viñoly is het Tokio International Forum (1997), dat o.a. uit vier theaters (waarvan een, met 5000 plaatsen, het grootste van Japan is) en een tentoonstellingshal bestaat. "Tokio"© Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta |