Geschiedenis van Saoedi-Arabië : Chalid aan de macht

De militaire samenwerking tussen de Golfstaten werd verder geïntensiveerd na de Sovjet-Russische invasie van Afghanistan, waartegen vooral door Saoedi-Arabië heftig werd geprotesteerd, en na het uitbreken van de oorlog tussen Irak en Iran (Eerste Golfoorlog), waarin Saoedi-Arabië de kant van Irak koos. In oktober 1981 lanceerde vicepremier kroonprins Fahd, de sterke man in het land, een vredesplan voor het Midden-Oosten dat de impliciete erkenning van de staat Israël inhield. Toen koning Chalid in juni 1982 overleed, werd zijn broer Fahd door de familieraad tot koning gekozen.

Binnenslands werd het aanzien van het regime een gevoelige klap toegebracht door de bezetting van de Grote Moskee in Mekka in november 1979 door een groep radicale moslims, die vergaande hervormingen eisten van de in hun ogen decadente en de wetten van de islam schendende machthebbers. Aan de bezetting werd gewapenderhand en met de hulp van buitenlandse militaire specialisten een eind gemaakt. Saoedi-Arabië vreesde de uitstraling van de islamitische revolutie in Iran o.a. op de eigen achtergestelde sjiitische minderheid. Tijdens de jaarlijkse bedevaart naar Mekka (de hadj) zorgden anti-Amerikaanse demonstraties van Iraanse pelgrims voor grote onrust. In juli 1987 liepen die uit op ongeregeldheden, waarbij meer dan 400 Iraniërs om het leven kwamen. Saoedi-Arabië stelde daarop een quotum in voor het aantal pelgrims, waarop Iran de betrekkingen verbrak. Op de achtergrond speelden mee de Saoedische steun aan Irak in de oorlog tegen Iran (Eerste Golfoorlog, 1980–1988)