De Russische Federatie is geen echte Federatie, maar gebaseerd op de gedachte van de eenheidsstaat, met voor een aantal gebieden een zekere autonomie. Het grondgebied is verdeeld in 21 (deel)republieken (respublik), één autonoom gebied (avtonomnaya oblast), zeven gewesten of grensgebieden (krayev), negen autonome districten (avtonomnykh okrugov), twee federale steden (gorod - Moskou en Sint-Petersburg) en 48 districten (oblastey). De deelrepubliek Tsjetsjenië, vroeger onderdeel van de sovjetrepubliek Tsjetsjeno-Ingoesjetië, verklaarde zich in 1991 eenzijdig onafhankelijk. De betrekkingen tussen de Federatie enerzijds en de republieken en andere eenheden anderzijds worden nader geregeld in de zgn. Federatieve Overeenkomst, die op 31 maart 1992 tot stand is gekomen. Hierin zijn ook de rechten van de etnische minderheden geregeld.

Deze overeenkomst, die bedoeld is om te dienen als het symbool van de eenheid van Rusland en die ook in de grondwet is opgenomen, regelt vooral welke bevoegdheden aan de Federatie alleen, aan de Federatie en de republieken gezamenlijk en uitsluitend aan de republieken toekomen. De bevoegdheden van de provincies zijn ook in de grondwet geregeld, maar het zijn geen uitsluitende bevoegdheden. Het grote verschil tussen de bevoegdheden van de niet-autonome provincies en de republieken ligt vooral op symbolisch en nationaal (de taal) gebied en wellicht op het gebied van het beheer over hun natuurlijke rijkdommen.

De meeste republieken en ook de provincies zijn onderverdeeld in districten (rajons). De republieken hebben een staatsinrichting die veel gelijkenis vertoont met die van de Federatie, de provincies en andere lagere bestuursorganen (districten, steden, dorpen) worden geleid door direct gekozen sovjets, met als besturend orgaan de plaatselijke administratie, die onder eenhoofdige leiding staat (in de steden is dit een burgemeester [mer]).