Geschiedenis van Nieuw-Zeeland : Bedreigde positie Maori's

Een enorme toevloed van kolonisten was intussen gevolgd op de ontdekking van goud te Otago (1861). In 1862 werd het systeem van voorkoop van grond door de regering prijsgegeven, waarmee de laatste bescherming van de inheemse bevolking tegen verlies van haar grondeigendom weggenomen was. In 1865 werd Wellington in plaats van Auckland hoofdstad. Van 1870 tot 1890 was één ministerie, onder Sir Harry Atkinson, aan de regering. Deze periode werd gekenmerkt door een diepe depressie. In 1875 werden regering en bestuur weer gecentraliseerd. De invoering van koelkamers op schepen betekende voor Nieuw-Zeeland een omwenteling (1882). Voortaan werden schapen ook voor de slacht gefokt.

In 1881 werden de eerste maatregelen tegen massale immigratie van Chinese arbeidskrachten genomen.

In 1888 werd tot protectie overgegaan, vnl. onder druk van de arbeiders. De conservatieven geraakten daarop verdeeld. In 1889 werd het algemene mannenkiesrecht ingevoerd. In 1890 kwamen de gecombineerde liberale en arbeiderspartijen aan het bewind. Door voor die tijd unieke sociale wetgeving, staatssocialisme en economische planning werden in de volgende twintig jaar enorme vorderingen gemaakt. De landbouw werd geïntensiveerd; het kleingrondbezit werd zeer begunstigd. In 1893 kregen ook de vrouwen kiesrecht. In 1909 scheidde de Labour Party, die met de Liberale Partij één geheel had gevormd, zich als aparte partij af. In deze tijd kwamen grote stakingen voor. In 1912 kwam de conservatieve National Party weer aan het bewind.

"Nieuw-Zeeland" © Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta