Na de Tweede Wereldoorlog werden door de New York City Housing Authority, de federale regering, particuliere ondernemingen, alsmede het departement voor Huisvesting ca. 100 woningbouwprojecten met behulp van particuliere fondsen uitgevoerd, zoals bijv. Jacob Riis en Lillian Wald Houses, Stuyvesant Town, Peter Cooper Village en Fresh Meadows in Manhattan. De latere woningbouw in New York City omvat veel woningwetwoningen, flats van slechte kwaliteit, die hoge huren moeten opbrengen en die worden gebouwd op de plaats van gesloopte huizen waar lage huren golden. De bewoners die de hoge huren niet kunnen opbrengen, verlaten hun huizen, die dan worden geplunderd en, uiteindelijk onrendabel geworden, in brand worden gestoken, waarna de eigenaar zich via de verzekering schadeloos kan stellen; het best gedocumenteerde voorbeeld van een dergelijke gang van zaken is de South Bronx.

Vooral sinds het eind van de jaren zeventig worden ook vele luxe appartementen gebouwd, m.n. in Manhattan. Het saneringsgebied Battery Park City, op de westelijke oever van Manhattan, oorspronkelijk bedoeld voor de lage en middelhoge inkomensgroepen huisvest thans ten gevolge van de hoge grondprijzen voor het merendeel bewoners uit de hogere inkomensgroepen. Op Manhattan vindt voorts grote bouwactiviteit op het gebied van kantoren plaats.

Stadsuitbreiding

Queens en Bronx zijn de stadsuitbreidingen die na de Eerste Wereldoorlog werden begonnen. Na de Tweede Wereldoorlog werden de lege ruimten in de Inner en Outer Ring volgebouwd. Uitgangspunt hierbij was de algehele motorisering en verhoging van de levensstandaard.

Stedelijke architectuur in New York. Beeld E. Buchot

De voorstedelijke uitbreidingen, met een relatief lage woondichtheid, omsloten veelal de reeds bestaande steden. In het bijzonder de Inner Ring is de lokatie van door sociologen ontworpen suburbia, met zowel flatbebouwing als bebouwing met meer- en eengezinswoningen. Met uitzondering van Newark en Passaic zijn er in de Inner Ring geen woongebieden voor de lagere inkomensklassen. Sinds 1957–1958 voltrok zich een verandering in de New Yorkse voorsteden: naarmate men verder van het centrum ging bouwen, kwamen de huizen steeds verder van elkaar af te staan. Een dergelijke stadsbebouwing, die uniek is in het oosten van Noord-Amerika, treft men o.a. aan in het noorden van Westchester en in Fairfield. Men vindt hier de hoogste percentages hoofdarbeiders, autobezit en koophuizen.