Een van deze Folkunger, Magnus II Eriksson, werd door de rijksgroten in 1364 van de troon vervallen verklaard en een verwant, de Mecklenburger Albert, werd tot koning verkozen. Toen ook hij veel invloed leek te krijgen, riepen zij de Deens-Noorse koningin Margaretha te hulp, die in 1389 bij Falköping de Mecklenburger versloeg en op straffe voorwaarden tot vorstin werd verheven. Bij de Unie van Kalmar (1397) werd haar opvolging geregeld en werden Noorwegen, Zweden en Denemarken ook wettelijk onder één koning gebracht.

Aan het einde van de middeleeuwen verzetten de lagere standen, vooral de boeren (de burgerstand was bij de toenmalige overmacht van de Hanze nog van weinig betekenis), zich tegen de unie en de koning, Erik van Pommeren.

De hogere standen, grotendeels unionistisch, volgden soms aarzelend. Een Rijksdag te Arboga in 1435 riep de volksleider Engelbrecht Engelbrechtsson tot rijksbestuurder uit, die in het volgend jaar door de edelman Magnus Natt och Dag werd gedood. Een aantal standgenoten verhief nu Karel Knutsson Bonde tot rijksbestuurder, later tot koning Karel VIII, die gedurende drie korte perioden regeerde. Toen zijn macht te groot dreigde te worden, wendden de adel en de geestelijkheid zich tot Christiaan I van Denemarken. Drang tot verzet onder de massa bleef lang geremd door een verdeelde unionistische aristocratie. Na de dood van Karel VIII (1470) traden achtereenvolgens als rijksbestuurders op Sten Sture en zijn verwanten. De oudere Sten versloeg de Deense koning Christiaan I bij Brunkeberg in 1471, de