Israël in de jaren 2000 |
| Foto's van Israël |
16/08/11
|
Eind april 2003 presenteerden de Verenigde Staten de zgn. ‘routekaart’: het ‘stappenplan naar vrede’, die moest leiden tot een Palestijnse staat in 2005. De ‘routekaart’ bestond uit drie fasen. In de eerste fase moest het Palestijnse geweld beëindigd worden en moest Israël zich terugtrekken uit de Palestijnse steden en het gebied van de Palestijnse Nationale Autoriteit (PNA) en een aantal nederzettingen ontruimen. De Palestijnse Nationale Autoriteit accepteerde het plan, het Israëlische kabinet stelde voorwaarden. Zo moesten de Palestijnen het recht op terugkeer van Palestijnse vluchtelingen naar Israël afzweren. De cyclus van liquidaties en zelfmoordaanslagen kwam snel weer op gang en het vredesproces raakte op de achtergrond. Israël zette de aanleg voort van de afscheidingslinie, een door premier Barak gestart bouwproject. De 600 km lange ‘muur’ bestond grotendeels uit een metershoog hekwerk; vooral in stedelijke gebieden was het daadwerkelijk een hoge betonnen muur, volgens Israël noodzakelijk om beschietingen te voorkomen. |
De afscheiding week op veel plekken af van de Groene Lijn uit 1967 en doorkliefde zo bezet Palestijns gebied, dat volgens een VN-rapport ernstige humanitaire gevolgen had voor een derde van de Palestijnse bevolking, omdat zij werden afgesneden van de buitenwereld en soms van hun eigen landerijen. Het afscheidingshek en de acties van het leger leidden in 2004 en 2005 tot een aanzienlijke daling van het aantal Palestijnse aanslagen. Wel slaagde Hamas er in enkele zelfmoordaanslagen te plegen. De spirituele leider van Hamas, sjeik Ahmed Yassin, werd in maart 2004 door een Israëlische raketaanval gedood. Het aantal Palestijnse beschietingen vanuit Gaza op doelen in Israël nam wel toe. |
Premier Sharon presenteerde in februari 2004 een plan tot terugtrekking uit de Gazastrook en ontmanteling van de joodse nederzettingen aldaar. Ondanks veel protest van vooral orthodoxe joden en binnen zijn eigen Likudpartij zette Sharon door. Zijn oorspronkelijke regeringscoalitie viel uiteen en er werden in de daaropvolgende maanden en in 2005 geregeld nieuwe coalities gevormd. In augustus 2005 begon het leger met de gedwongen verwijdering van de overgebleven Israëlische burgers uit de Gazastrook. Na een week werd het gebied overgedragen aan de Palestijnen. Binnen Likud nam de steun voor Sharon alsmaar verder af. Hij stapte hierop in november 2005 uit de partij en richtte een nieuwe partij op, Kadima. Diverse Likudleden volgden Sharon, en ook leden van de Arbeidspartij stapten over naar de nieuwe partij. Sharon zelf werd echter getroffen door een reeks hersenbloedingen, die hem het werken onmogelijk maakten. Vicepremier Ehud Olmert nam zijn taken over en leidde Kadima naar een zege bij de parlementsverkiezingen in maart 2006. Olmert vormde een coalitie van zijn centrumrechtse Kadima, de Arbeidspartij, de Gepensioneerdenpartij en de joodsfundamentalistische Shasspartij. De nieuwe regering was ondermeer van plan tientallen nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever te ontruimen, maar draaide dat plan terug na Palestijnse acties vanuit de Gazastrook. |
 |
Premier Sharon. |
Nadat een Israëlische soldaat was ontvoerd door het Palestijnse Hamas, begon Israël een militair offensief waarbij enkele honderden Palestijnen om het leven kwamen, tientallen Hamaspolitici werden gearresteerd en de enige elektriciteitscentrale van de Gazastrook werd gebombardeerd. In 2006 en 2007 werd Israël geconfronteerd met processen en veroordelingen wegens corruptie en seksuele vergrijpen van nationale politici, onder wie president Moshé Katsav en premier Ehud Olmert. Katsav trad in juni 2007 af. Het parlement koos Shimon Peres tot zijn opvolger. Olmert trad in september 2008 af. Mede onder invloed van de interne machtsstrijd in de Palestijnse Gebieden in de eerste helft van 2007 nam het aantal Israëlisch-Palestijnse gevechtshandelingen sterk af. Het onderhandelingsklimaat tussen de Palestijnse president Mahmoud Abbas en de Israëlische premier verbeterde in 2007. |
Nieuwe oorlog in Libanon |
De ontvoering van twee Israëlische militairen vormde in juli 2006 de directe aanleiding voor een grootschalig offensief tegen Hezbollah, de beweging die Zuid-Libanon feitelijk controleerde. Met luchtaanvallen werden Hezbollahdoelen in onder meer Beiroet bestookt, terwijl grondtroepen Zuid-Libanon binnentrokken om jacht te maken op Hezbollahstrijders. Op haar beurt bestookte Hezbollah doelen in Noord-Israël. Na vijf weken werd een staakt-het-vuren overeengekomen en trok Israël zich onverrichterzake terug. "Israël" © Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta |
 Tilpasset søgning
|