Daarna nam zij af onder invloed van de perestrojkapolitiek. Deze vermindering van werkgelegenheid in de industriële sector zette zich in de jaren negentig voort als gevolg van de economische politiek van de regering en het openstellen van de economie voor internationale concurrentie. Daar komt nog bij dat voormalige werknemers uit de industrie moeilijk elders werk kunnen vinden.

De industrie bood in 2000 werk aan 30% van de beroepsbevolking en leverde 38% van het bbp; in 1990 was dat nog bijna 50%. De voornaamste industriegebieden zijn het industriële centrum (rond Moskou en Nizjni Novgorod) en het Oeral-gebied (rond Jekaterinboerg, Tsjeljabinsk en Magnitogorsk).

De situatie in de landbouw na 1991 was zeer moeilijk. Opbrengsten daalden, voedsel was schaars en op vele plaatsen gerantsoeneerd en het land was in grote mate afhankelijk van voedselimport. In de winter van 1991–1992 lanceerde de regering een ingrijpend plan van agrarische hervorming, dat erop gericht was de voormalige collectieve en staatsboerderijen te transformeren in individuele particuliere bedrijven, vennootschappen of echte coöperaties. Door tegemoet te komen aan de wensen en belangen van de plattelandsbevolking hoopte men het voormalige communistische landbouwsysteem (zie Sovjet-Unie: § economie), dat de boeren was opgelegd en de staat jaarlijks enorme sommen aan subsidies kostte, binnen korte tijd te veranderen.