Geschiedenis van Ierland : Ierland als koninkrijk onder de Engelse kroon
|
Beelden van Ierland |
De poging om het protestantisme in te voeren had weinig succes en slechts onder Elizabeth I kon de onderkoning Thomas Radcliffe de kerk aan zijn gezag onderwerpen (1559–1566). Dit belette niet dat er in de tweede helft van de 16de eeuw opstanden uitbraken. In 1607, na de Spaans-Engelse vrede (Spanje had de opstandelingen hulp verleend), moest de leider van de opstand, de graaf van Tyrone, met een honderdtal andere Ierse leiders de wijk nemen. Deze flight of the earls werd de oorzaak van een sterke verzwakking van de Ierse macht, zowel op politiek als op cultureel gebied. Zes graafschappen werden verbeurd verklaard en er werden voornamelijk Schotse protestantse immigranten gevestigd. |
Ook in andere delen van Ierland werden zij toegelaten, maar daar werden minder onrechtvaardigheden begaan. Juist in deze jaren begon de Contrareformatie op grote schaal door te dringen op het eiland en men kwam tot het gedeeltelijke herstel van de rooms-katholieke hiërarchie. De volgende etappe was die van de lord deputy Thomas Wentworth, die Ierland wilde inschakelen in de strijd tegen de puriteinen. Hij stierf op het schavot, de puriteinen bezetten belangrijke functies en na een opstand in Ulster, geleid door leiders van de oude geslachten (zoals de O’Neills), die met de vanouds gevestigde Engelsen een coalitie aangingen (1641), werden duizenden kolonisten vermoord of verdreven. De volgende jaren werd de strijd gekoppeld aan de strijd die Karel I zelf in Engeland moest aanbinden tegen Cromwell. Onder Cromwell zou de lijdensweg van de Ieren nog verergeren: |
een groot plan om hun alle gronden te ontnemen en hen die hem trouw waren geweest, samen in Connaught te brengen, terwijl de rest van het eiland onder protestantse immigranten zou worden verdeeld, kon echter slechts ten dele worden uitgevoerd. Na het herstel van het vorstenhuis stonden Karel II en Jacobus II voor de taak, zowel de oude inwoners van Ierland als de immigranten gunstig te stemmen. De eerste helft van de 18de eeuw werd gekenmerkt door de consolidatie van het protestantse overwicht in het maatschappelijk leven en door de beperkingen voor de katholieken. Daarenboven eiste ook het Engelse parlement de macht op voor Ierland wetten uit te vaardigen, al was het Ierse parlement zelf uitsluitend uit niet-katholieken samengesteld. Vanaf 1753 groeide in het Ierse parlement hiertegen verzet en deze houding werd nog versterkt door de opstand van de Engelse koloniën in Noord-Amerika. Hervormingen in 1782 maakten van Ierland theoretisch een onafhankelijk koninkrijk, in een personele unie verbonden met Groot-Brittannië. Semi-geheime en paramilitaire genootschappen (o.a. de United Irishman) voerden een zwakke opstand in de jaren 1796–1798, waaraan ook door Fransen werd deelgenomen. Om aan deze permanente staat van onrust een einde te maken besloot de Londense regering Ierland met Groot-Brittannië te verenigen en de Ierse vertegenwoordigers in het Britse parlement op te nemen. Deze Unie werd goedgekeurd op 1 aug. 1800.© Emmanuel Buchot en Encarta. |
 |
Karel II. |
Tilpasset søgning
|