Bij de Ausgleich, die wettelijk vorm kreeg in de Hongaarse wet van juni 1867 en de corresponderende Oostenrijkse wet van december 1867, kregen Oostenrijk en Hongarije slechts de monarch, die keizer van Oostenrijk en koning van Hongarije was, evenals defensie, buitenlandse zaken en de daarmee samenhangende financiën gemeen. Frans Jozef I (1848–1916) werd in 1867 tot koning van Hongarije gekroond.

Kossuth, die sinds 1849 in emigratie leefde, wees de Ausgleich af. De oppositiepartij, die steun vond onder de brede massa's van de Hongaarse bevolking, eiste de definitieve afscheiding van Oostenrijk. De op grondslag van de Ausgleich staande regeringspartij kon zich slechts met behulp van een kunstmatige kiesdistrictindeling van de parlementaire meerderheid verzekeren. In 1868 werd een nationaliteitenwet afgekondigd, die de rechten van de tot de minderheden behorende personen formuleerde. Deze wet kon de minderheden echter niet bevredigen, en zij eisten de erkenning van hun nationale collectiviteit en territoriale autonomie. Een uitzondering vormde echter Kroatië, dat zijn aloude autonomie bleef behouden met een eigen parlement en een soort regering in Agram (Zagreb) met het Kroatisch als officiële taal.

Het binnenlandse bewind werd gekenmerkt door liberale en antiklerikale tendensen. Politieke partijen op confessionele grondslag bleken in Hongarije geen levensvatbaarheid te bezitten. De joodse bevolkingsgroep kreeg volledige gelijkstelling (1868). Het lager onderwijs werd kosteloos en werd verplicht gesteld (1868). De confessionele scholen werden ten gunste van de openbare instituten teruggedrongen. De juryrechtspraak.

alsmede de administratieve rechtspraak werden ingevoerd. Bij de bezetting van burgemeestersposten en die van provinciehoofden werd het keuzeprincipe van toepassing. De relatieve economische groei van Hongarije in de laatste drie decennia van de 19de eeuw overtrof die van elk land ter wereld, zelfs die van de Verenigde Staten.

In 1894 werd de gouden standaard ingevoerd. Het was tevens een tijdperk van grote culturele bloei.

Anderzijds vormde het liberale ‘laissez faire’-principe een hinderpaal voor het wegwerken van de bestaande sociale misstanden, hoofdzakelijk die betreffende de ongelijke verdeling van het grondbezit. Na 1900 trad, mede door daling van de graanprijzen, een economische recessie in, die een stijgende emigratie naar de Verenigde Staten, vnl. van het agrarische proletariaat, veroorzaakte. In 1914 werd Hongarije door de band met Oostenrijk aan de zijde van de centrale mogendheden in de Eerste Wereldoorlog gesleept, welke aan het Hongaarse rijk in zijn oude vorm een einde maakte.

Frans Jozef I

Tilpasset søgning