Griekse geschiedenis : De Turkse overheersing
|
Beelden Griekenland |
|
Het Turkse bewind strekte zich niet tot het gehele door Grieken bewoonde gebied uit. Kreta en andere eilanden behoorden korter of langer tot Venetië, dat tijdelijk ook de Peloponnesos bezette (1699–1715). Er vonden verschillende opstanden plaats, meer nog gericht tegen de willekeur en afpersingsmethoden van individuele Turkse gouverneurs dan tegen de heerschappij van de sultan als zodanig, die de Grieken een grote mate van zelfstandigheid liet: met name de positie van de kerk werd niet aangetast. In sommige bergstreken kon het Turkse gezag nooit doordringen; zij werden beheerst door de ‘kleften’, half bandieten, half patriotten. De verzwakking van het Osmaanse Rijk schiep een essentiële voorwaarde voor het ontstaan van een nationale beweging, die tot ontwikkeling kwam in nauwe binding met de politiek van de onderling naijverige grote mogendheden inzake de ‘Oosterse kwestie’. |
De Franse Revolutie stimuleerde ook in Griekenland de opkomst van een nationaal besef (zie nationalisme); Grieken traden in dienst der Napoleontische legers. Belangrijk was de invloed van Capodistrias, die in dienst van tsaar Alexander I de zaak van de Grieken bepleitte (zie nationalisme). In 1814 werd in Odessa de Hetairía, een nationaal geheim genootschap, heropgericht. Alexander onttrok zijn steun (politiek van de legitimistische Heilige Alliantie). In 1821 was op de Peloponnesos een opstand uitgebroken, het begin van de onafhankelijkheidsoorlog, die met wisselende krijgskans werd uitgevochten. De sultan vond in Mehemed Ali, de vrijwel onafhankelijke heerser van Egypte, een sterke bondgenoot. Engeland steunde de Grieken, die op den duur militaire hulp kregen van Rusland, Engeland en Frankrijk. |
Een gecombineerde vloot versloeg de Turkse in de Slag in de Baai van Navarino (1827). Bij de Vrede van Adrianopel (1829) moest Turkije de onafhankelijkheid van Griekenland erkennen. Over de grenzen van de nieuwe staat werd men het eerst in 1832 eens. In maart 1833 verliet het Turkse garnizoen de Acropolis te Athene, dat – nauwelijks meer dan een dorp – de hoofdstad werd. Griekenland omvatte minder dan de helft van het huidige territorium; het gehele noorden en de meeste eilanden (o.a. Kreta) bleven onder Turks bewind. Emmanuel Buchot en Encarta |
 |
tsaar Alexander I. |
Tilpasset søgning
|