Geschiedenis van Nieuw-Zeeland |
| Foto's van Nieuw-Zeeland |
23/08/11
|
Nieuw-Zeeland werd vermoedelijk tussen 750 en 1000 v.C. bereikt door Polynesische zeevaarders. Op 13 december 1642 ontdekte de Nederlander Abel Tasman het gebied, dat hij Statenland noemde, wat later door de Hollanders in Nieuw-Zeeland werd veranderd. Pas in de 18de eeuw werd het gebied nader onderzocht, vooral door James Cook, die Nieuw-Zeeland ook in bezit nam en het Engeland aanbood, dat echter niet op dit aanbod inging. Pas op het laatst van de 18de eeuw verschenen kooplieden, walvisvaarders en zeevaarders van Australië uit op Nieuw-Zeeland. Er ontstonden permanente nederzettingen, bestaande uit ruw volk van allerlei herkomst, o.a. ontsnapte boeven uit Australië. |
Kort daarop begonnen de volken van de kust, die vuurwapens hadden leren kennen, de volken van het binnenland uit te roeien. In 1814 begon Samuel Marsden, predikant van de strafkolonie in New South Wales, de zending op Nieuw-Zeeland te organiseren. Zowel hij als de zendelingen van andere richtingen, die na hem kwamen, wilden vnl. de Maori's bekeren en de blanken uit Nieuw-Zeeland weghouden. Pas na 1820 nam de zending grote omvang aan. In 1833 ondernam Groot-Brittannië een eerste poging om aan de misdaad op Nieuw-Zeeland een einde te maken. Intussen bezetten of kochten avonturiers land en de Engelse New Zealand Company begon in 1839 met stelselmatige aankoop van grond, met het oog op systematische en ordelijke kolonisatie. Toen een Franse onderneming haar dreigde voor te zijn, begon de New Zealand Company al kolonisten uit te zenden voordat de Britse regering daartoe verlof had gegeven. |
De eerste kolonisten landden 22 januari 1840. De stad Wellington werd gesticht.
Op 30 januari 1840 proclameerde Groot-Brittannië de soevereiniteit over Nieuw-Zeeland. Op 6 februari kwam het Verdrag van Waitangi met de Maori's tot stand, waarbij dezen de Britse soevereiniteit erkenden in ruil voor de garantie dat hun grondbezit niet zou worden aangetast. Maar een hevig conflict om claims op grond en om de verkoopprijs ervan leidde ten slotte in 1843 tot de zeer bloedige Eerste Maorioorlog (tot 1848). In het Nelsondistrict werden de kolonisten uitgemoord (Bloedbad van Wairau). Om de orde te herstellen werd George Grey als gouverneur met bijzondere volmachten naar Nieuw-Zeeland gezonden (1845). Grey trad enerzijds met zeer harde hand op, maar herwon anderzijds door eerlijk optreden het vertrouwen van de Maori's. Op 23 december 1846 kreeg Nieuw-Zeeland een nieuwe constitutie. Het kreeg de namen New Munster en New Ulster en werd verdeeld in provincies, elk onder een eigen gouverneur. In 1848 werd de constitutie voorlopig buiten werking gesteld. |
 |
|
In 1851 werd de New Zealand Company ontbonden en in 1852 werd een nieuwe constitutie uitgevaardigd. Er kwamen provinciale bestuursraden, een algemene raad naast de gouverneur en een algemene vertegenwoordiger. Het actieve kiesrecht voor al deze lichamen werd aan de census gebonden (zie censuskiesrecht). Dit systeem functioneerde op een wijze die de zes provincies in feite tot even zovele zelfstandige staatjes deed worden. De regeling van de verhouding ten opzichte van de inheemse bevolking bleef aan de Britse regering voorbehouden. "Nieuw-Zeeland" © Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta |
 Tilpasset søgning
|