Geologie van Rusland
|
Foto's van Rusland |
De geologische gesteldheid wordt gekenmerkt door het voorkomen van twee grote, geologisch gezien stabiele gebieden: het Russische en het Siberische platform. Beide gebieden zijn opgebouwd uit hoogmetamorfe, reeds in het Precambrium geplooide sedimenten, waarin tal van intrusies voorkomen. Over het precambrische oppervlak zijn later vrijwel horizontale sedimentpakketten afgezet, die in dikte variëren van afwezig op de opwelvingen van het precambrische oppervlak (de schilden) tot enkele duizenden meters dikte in de depressies van het oude oppervlak (de bekkens). Voorbeelden van de schilden zijn het Baltische Schild, het Angaraschild en het Bajkal-Aldanschild; voorbeelden van bekkens zijn het Bekken van Moskou, de Kaspische Depressie, dat van de Zwarte Zee en het Lenabekken. |
Het westelijke, Russische platform strekt zich uit van de Witte Zee in het noorden tot de Zwarte Zee in het zuiden en tot in de Oekraïne in het westen en tot de Oeral in het oosten. Het oostelijke, Siberische platform beslaat het gebied van Midden-Siberië, van de rivier de Jenisej in het westen tot de rivier de Lena in het oosten en van de Noord-Siberische laagvlakte in het noorden tot de gebergten van de Altaj en de Sajan in het zuiden. Het oostelijke platform is, in tegenstelling tot het westelijke, gedurende latere orogenen opgebroken in een aantal schollen die ten gevolge van verticale bewegingen langs breuken een verschillende hoogteligging hebben gekregen. |
Langs de breuken vloeiden grote hoeveelheden magma omhoog, waardoor de jongere sedimenten die het platform bedekten, doorsneden werden met granitische en basische intrusiva en bedekt met tuffen. Rond de beide stabiele platforms bevinden zich instabiele geosynclinale randzones waaruit in verschillende orogenen de bergketens zijn gevormd die nu de Russische Federatie in het oosten en delen van het noorden afsluiten. In het algemeen geldt dat deze gebergten jonger en hoger zijn naarmate zij verder van de centra van de stabiele platforms verwijderd liggen. |
 |
Geologie van Rusland. |
In de oudpaleozoïsche (caledonische) plooiingsperiode werd het ‘amfitheater van Irkoetsk’ gevormd, een hoefijzervormige keten van gebergten die het westelijk deel van het Siberische platform begrenst en het Angaraschild afscheidt van het oostelijker gelegen Aldanschild. |
In de jongpaleozoïsche (variscische) plooiingsperiode werd de ondergrond van de West-Siberische laagvlakte, het gebied dat de beide stabiele platforms scheidt, geplooid. In het Mesozoïcum werd het Oost-Siberische bergland gevormd dat het gehele oostelijk deel van Siberië beslaat, met uitzondering van het schiereiland Kamtsjatka, de noordkust van de Zee van Ochotsk en het eiland Sachalin. De tertiaire (alpine) orogenese resulteerde in de indrukwekkende randgebergten in het oosten. Hiertoe behoren het Kolymskigebergte, de Korjaken, de bergen van het schiereiland Kamtsjatka, de eilanden Koerilen en Sachalin. © Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta. |
Tilpasset søgning
|