De Ebro breekt in de benedenloop door het langs de kust gelegen Catalaans Gebergte. De Pyreneeën, met kristallijne kern en toppen boven de 3000 m (hoogste top Pic d'Aneto, 3404 m), bereiken in het oosten een aanzienlijke breedte en worden naar het westen smal. Hierop sluit aan het Asturisch-Cantabrisch Gebergte met het Galicisch massief. In het zuidoosten ligt het Andalusisch Gebergte, ook wel Betische Cordillera genoemd, zich uitstrekkend van Gibraltar en te vervolgen tot op de Balearen. Het hoogste gedeelte van dit jonge gebergte wordt gevormd door de Sierra Nevada (Mulhacén, 3481 m).

De grote rivieren Duero, Tajo (Taag) en Guadiana volgen de afhelling van de Meseta en stromen, evenals de in het noordoostelijk deel van het Andalusisch Gebergte ontspringende Guadalquivir, in westelijke tot zuidwestelijke richting;

de enige grote naar de Middellandse Zee stromende rivier is de in het Cantabrisch Gebergte ontspringende en in zuidoostelijke richting stromende Ebro. In het algemeen hebben de Spaanse rivieren een onregelmatig waterregime met een minimaal zomerpeil en zijn daardoor voor de scheepvaart van weinig betekenis; wel worden ze benut voor irrigatie (het Ebro- en het Guadalquivir-bekken) en voor energieopwekking (Tajo). Door de sterke bodemerosie vervoeren de rivieren in het algemeen veel sediment, hetgeen o.a. bij de Ebro en de Guadalquivir de vorming van delta's tot gevolg heeft. In Galicië in het uiterste noordoosten bezitten de rivieren brede mondingen, aangeduid als ría's. Emmanuel Buchot en Encarta. Meer info op wikipedia.