Geografie van Oostenrijk

De Zentralalpen, vnl. opgebouwd uit kristallijne gesteenten (graniet, gneis, glimmerschisten), omvatten van west naar oost de volgende massieven: Ötztaler Alpen (hoogste top: Wildspitze, 3774 m) en Stubaier Alpen, de Hohe Tauern, het hoogste deel, met de groepen Zillertaler Alpen, Venedigergruppe en Glocknergruppe (waarin de Grossvenediger, 3674 m, resp. de Grossglockner, 3797 m, de hoogste berg van Oostenrijk); ten oosten van de Hohe Tauern buigt de centrale keten zwak naar het noordoosten en zet zich, afnemend in hoogte, voort in de Niedere Tauern; de Zentralalpen lopen in het oosten af in de Glein- en de Fischbacher Alpen, beide niet hoger dan 2000 m; in Oost-Oostenrijk vormt het tot 483 m hoge Leitha Gebirge een uitloper.

De Nördliche Kalkalpen strekken zich van de Rijn af oostwaarts uit en omvatten van west naar oost de Allgäuer Alpen, de Nordtiroler Kalkalpen, de Salzburger Kalkalpen, de Österreichische Alpen, in het oosten aflopend in het Wiener Wald.

De Südliche Kalkalpen liggen voornamelijk in Italië; in Oostenrijk behoren onder andere de Gailtaler Alpen en de Karawanken ertoe, beide parallel aan de zuidgrens van het land en beide behorend tot de Karnische Alpen. De rest van Oostenrijk wordt ingenomen door het Österreichische Alpenvorland, het tot ca. 1000 m hoge heuvelgebied ten noorden van de Donau, waarin van west naar oost worden onderscheiden het Inn-, het Mühl-, het Wald- en het Weinviertel. Geologisch behoort dit gebied vnl. tot het Boheems Massief, een granietplateau.