China omvat een groot aantal geografisch zeer verschillende landschappen. Het is overwegend hoogland: meer dan 80% wordt door gebergten en hoogvlakten ingenomen. Het zuidoost-noordwest verlopende gebergte Qin Ling, dat een oostelijke voortzetting is van het geweldige, vnl. in Tibet en Xinjiang Uygur gelegen Kunlunsysteem, deelt het land in een noordelijk en een zuidelijk deel en het scheidt tevens de stroomgebieden van de Huang He en de Yangzi Jiang. Het lengtedal ten zuiden van de oost-west verlopende gebergteketens in Tibet bevat de bovenloop van de Brahmaputra (Tsang-po) en van de Indus. Het noordoostelijke deel van China – Mantsjoerije– bestaat uit de vlakte van de Songhua Jiang, die naar de Golf van Liaodong een nauwe doorgang naar de zee geeft, omgeven door het Grote en het Kleine Xingangebergte en het Sichote Alin gebergte (Russische Federatie).

Oostelijk van het gebergte Qin Ling breidt zich waaiervormig de grote vlakte van de Huang He uit, die slechts onderbroken wordt door het Shandonggebergte op het schiereiland van diezelfde naam. De delta van de Chang Jiang is veel kleiner dan die van de Huang He, waarmee hij overigens geheel is vergroeid. Het noordwestelijke deel, grenzend aan Mongolië, wordt grotendeels ingenomen door twee woestijnen, de Ordos, in de grote bocht van de Huang He, en de veel grotere Gobiwoestijn, die zijn westelijke voortzetting (in de autonome regio Xinjiang Uygur) heeft in de Taklamakan in het Tarimbekken, dat in het noorden door het Tiangebergte wordt gescheiden van het bekken Dzoengarije. Een dikke laag vruchtbare löss, dat uit de Gobi wordt aangevoerd, bedekt de oostelijk hiervan gelegen