De roep om een sterke man bracht echter niet Cavaignac, door de werklieden gehaat, maar Lodewijk Napoleon in de presidentszetel. Behalve aan zijn klinkende naam dankte hij dit aan de steun van de katholieken, die van hem de bevoordeling van de godsdienst verwachtten. Bij een conflict met de Wetgevende Kamer over de kieswet ontbond hij deze (2 december 1851). Door een volksraadpleging liet hij zich met de grondwetsherziening belasten. Een jaar later (2 december 1852) werd het Keizerrijk heropgericht. Als Napoleon III regeerde Lodewijk Napoleon als een absolute vorst met een machteloze volksvertegenwoordiging. De krijgsroem, behaald in de Krimoorlog (1854) en in de Italiaanse veldtocht (1859), die Savoye en Nice aan Frankrijk bracht, en het hernieuwde internationale prestige streelden aanvankelijk de nationale trots. Grote openbare werken bevorderden handel en nijverheid. De dubbelzinnige houding tegenover de paus in de Italiaanse vrijheidsoorlog (zie Risorgimento) vervreemdde echter de katholieken, zodat de keizer sinds 1859 verplicht was minder autocratisch te regeren.