Het kabinet is het centrale, uitvoerende gezagsorgaan van de staat. Het begrip ‘regering’ is ruimer: het omvat alle ministers, ook die welke geen zitting hebben in het kabinet, en ook meer ondergeschikte regeringsfunctionarissen. De premier wijst de leden van het kabinet en verdere personen aan die regeringsfuncties gedurende de ambtsperiode van zijn kabinet zullen bekleden. De kabinetsleden moeten zitting hebben in het Lagerhuis of het Hogerhuis (voor de posten: premier, minister van Buitenlandse Zaken en minister van Financiën is het Lagerhuis vereist). De premier heeft het recht een lid van zijn regering tot aftreden te dwingen. Verantwoordelijkheid voor de daden van de regering tegenover het parlement is collectief. Het Lagerhuis kan, door zijn afkeuring tegenover de regering uit te spreken, deze dwingen tot aftreden óf, na ontbinding van het huis, nieuwe verkiezingen te houden.

De Privy Council de particuliere raad van de koning, bestaande uit ca. 330 leden) heeft – behalve voor zover het de Judicial Committee betreft – nog slechts ceremoniële betekenis. Leden van het kabinet worden nog steeds tot leden van dit lichaam benoemd. Het kabinet heeft zich – historisch gezien – uit een groepering binnen de Privy Council ontwikkeld. Tot 1931 dienden kolonies en Gemenebestlanden wetsvoorstellen bij de Privy Council ter goedkeuring aan te bieden. Canada was in 1939 het eerste land dat van het recht op wetgeving zonder inmenging van de Privy Council gebruik maakte. Nadien gingen ook de meeste (ex-)kolonies tot deze vorm van ‘autonome’ rechtgeving over. De Judicial Committee zit verder als hoogste instantie zaken voor die aanhangig waren voor het Prijzenhof, en voor het Medisch Tuchtcollege.