Op 27 november 1990 won John Major de strijd om het leiderschap van de Conservatieve Partij en werd de nieuwe premier. Evenmin als Thatcher wenste hij grotere integratie binnen de EG. In het Verdrag van Maastricht werd op belangrijke punten een uitzondering gemaakt voor Groot-Brittannië: zo zou het land bijvoorbeeld niet deelnemen aan de Economische en Monetaire Unie. Onder leiding van Major wonnen de Conservatieven de parlementsverkiezingen van 9 apr. 1992. Labourleider Neil Kinnock trad na de nederlaag terug en werd opgevolgd door John Smith.

Een reeks schandalen binnen de Conservatieve Partij verzwakte haar machtsbasis. In tal van tussentijdse en regionale verkiezingen leden de Conservatieven zware nederlagen. De positie van premier Major bleef zwak, ondanks het feit dat de economie een vrij rooskleurig beeld te zien gaf. Ook binnen zijn eigen partij kreeg Major veel kritiek te verduren vanwege het Europese beleid. Enkele Conservatieve Lagerhuisleden liepen over naar Labour uit onvrede over de harde sociale politiek. Eind november 1996 raakte premier Major zelfs zijn meerderheid in het Lagerhuis kwijt, nadat er weer een Conservatief Lagerhuislid uit de fractie was gestapt. Ondertussen kon de nieuwe, jeugdige Labour-voorman Tony Blair, gesteund door de opiniepeilingen die een ruime voorsprong op de Conservatieven lieten zien, zijn ideeën over verdere modernisering van zijn partij doordrijven.