De traditionele Frans-Duitse motor achter Europese eenwording haperde in de eerste jaren van de 21ste eeuw. Er waren verschillen van mening over de mate van eenwording: Duitsland streefde naar meer supranationale besluitvorming, terwijl Frankrijk de EU vooral zag als een unie van soevereine staten. Duitsland bepleitte in tegenstelling tot Frankrijk meer transatlantische samenwerking, hoewel de relatie met de VS niet beter werd door Europese defensieplannen. De Amerikaanse plannen voor de ontwikkeling van een ruimteschild werden afgewezen.

Ook over hervorming van de Europese landbouw waren Duitsland en Frankrijk verdeeld. In 2002 werd overeengekomen voor onbepaalde tijd niets te doen aan de landbouwsubsidies. In 2003 konden de landen elkaar wel vinden in het opzij schuiven van het Stabiliteitspact, dat volgens hen te rigide werd uitgevoerd door de Europese Commissie.