Ondanks de aantasting van de toch al zwakke democratie en de mensenrechtenschendingen werd Poetin in het Westen en op platforms als de G8 met alle egards ontvangen en werd volgehouden dat Rusland een democratie zou zijn. Binnenslands kon hij die houding gebruiken als steunbetuiging.

De Amerikaanse plannen voor de aanpak van de Iraakse dictator Saddam Hussein die in 2002 geopenbaard werden, werden door Rusland afgewezen. Moskou stelde zich echter minder fel op dan Frankrijk en Duitsland, belangrijkste criticasters van de VS. Wel kondigde de regering in 2003 aan een Veiligheidsraadresolutie die militair optreden tegen Irak zou rechtvaardigen te zullen treffen met een veto.

De internationale status van Poetin kreeg een knauw door het verloop van de verkiezingen in 2004 in buurland Oekraïne, dat een grote Russischtalige minderheid kent. Rusland steunde openlijk de pro-Russische kandidaat, maar moest toezien hoe de ‘oranje revolutie’ de pro-Westerse Viktor Joesjtsjenko aan de macht bracht.

In 2006 en 2007 kwam de relatie met buurland Oekraïne verder onder spanning te staan door wrijving over de prijs en levering van aardgas aan dat land. Ook met Moldavië en Georgië ontstonden er problemen over de levering van het gas. Daarnaast verbood Rusland de import van champagne en brandewijn uit Moldavië en Georgië terwijl deze landen sterk afhankelijk zijn van de wijnexport.