De Australische agrarische sector is sterk op de export gericht (ca. 95% van de wol en meer dan 40% van de overige agrarische producten wordt geëxporteerd). Ofschoon hun economische betekenis is afgenomen, vormden agrarische producten in 1986 nog altijd ca. 39% van de totale exportwaarde. Klimaat en bodem beperken de landbouw tot een relatief zeer kleine oppervlakte. Slechts ca. 1% van de bodem wordt gebruikt voor de verbouw van voedselgewassen, waaronder de (wijn)druiven sterk in opkomst zijn. Irrigatie vindt op kleine schaal plaats, hoewel daarin sterk wordt geïnvesteerd. Het belangrijkste gewas is tarwe, dat in alle staten op ruime schaal wordt verbouwd en een belangrijk agrarisch exportartikel vormt. Haver en gerst blijven hierbij sterk achter. Maïs en sorghum worden verbouwd in de tropische gebieden van New South Wales en Queensland. In bevloeide streken van deze staten vindt ook sterk gemechaniseerde rijstverbouw plaats. Australië is één van de grootste suikerexporteurs, met Japan als de belangrijkste afnemer. Queensland is het gebied bij uitstek voor suikerriet.

Fruit is eveneens een belangrijk product. Queensland levert tropische en subtropische vruchten (ananas, papaja's), terwijl in New South Wales, Victoria, South Australia en op Tasmanië appels en peren worden geteeld; Tasmanië is de grootste appelproducent. In Victoria teelt men wijndruiven, en Australische wijnen zijn een belangrijk exportartikel geworden. Door irrigatie is het gebied tussen de Murray en de Murrumbidgee in het zuidoosten gedeeltelijk geschikt gemaakt voor de teelt van vruchten (perziken, citrusvruchten). Bananenteelt vindt plaats in het westen en langs de oostkust van Queensland en New South Wales; tabaksteelt, van oudsher in Queensland, heeft zich sterk uitgebreid door de ingebruikname van geïrrigeerde gebieden in New South Wales en Western Australia. Belangrijker dan de akkerbouw is de veeteelt, waarbij de schapenteelt de eerste plaats inneemt.

Australië bezit met ca. 150 miljoen schapen (1994) de grootste schapenstapel ter wereld. Australië is ook de grootste wolproducent ter wereld. Hoewel de schapenteelt ook in het akkerbouwgebied wordt bedreven, worden de grootste kudden toch gehouden in de door winning van artesisch water voor de schapenteelt toegankelijk gemaakte steppegebieden in het binnenland, zowel van oostelijk als van westelijk Australië. De vrijwel volledige uitroeiing van het (geïmporteerde) konijn (met behulp van het myxomatosevirus), alsmede veterinaire zorg en insectenbestrijding hebben de schapenteelt zeer bevorderd, al blijft de soms optredende extreme droogte voor de graziers (schapenboeren) een zeer groot risico vormen. De wol, speciaal de merino, is van zeer goede kwaliteit;

landbouw in Australië. Beeld wunenlisette.reislogger.nl

de wolproductie per schaap is hoog. De streng gesloten beroepsgroep van de schaapscheerders bedient de stations per auto en vliegtuig. Hoewel minder belangrijk dan de schapenteelt, is ook de rundveeteelt van veel gewicht (Queensland, Northern Territory en South Australia). Noord-Australië is het gebied van de slachtveehouderij; de dieren worden alvorens geslacht te worden uit de steppen naar de vetweiden (fattening areas) gevoerd en van daar naar de slachthuizen in de steden. In de gebieden met wat ruimere neerslag, vnl. Victoria, overheerst de melkveehouderij, gecombineerd met een grote boter- en kaasproductie. Eveneens in Victoria en New South Wales is de lamsvleesproductie belangrijk. Australië behoort met Argentinië tot de belangrijkste exporteurs van vlees. De belangrijkste afnemers zijn de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Japan en Canada. Sinds het begin van de 21e eeuw wordt Zuid-Australië geteisterd door aanhoudende droogte. Dit veroorzaakte een daling van 35 procent van de opbrengsten van landbouw en veeteelt.

Tilpasset søgning