Japanse geschiedenis : De Ashikaga- of Muromachi-periode (1336

Het herstel van de keizerlijke macht is niet van lange duur geweest, daar Takauji verraad pleegde en een eigen sjogoenaat oprichtte met als zetel de wijk Muromachi in Kyoto. Deze periode is met slechts enkele onderbrekingen een tijdvak van voortdurende oorlogen geweest. In de eerste plaats waren er tussen 1336 en 1392 twee keizerlijke hoven in centraal Japan, waarvan de aanhangers elkaar constant en fel bestreden. De zgn. zuidelijke dynastie bestond uit Daigo II en diens opvolgers, de noordelijke uit het lid van de keizerlijke familie dat door Takauji Ashikaga op de troon was gezet, en diens opvolgers. Deze strijd bood de feodale heren, sinds die tijd algemeen daimyô genoemd, een schitterende gelegenheid hun macht en gebied uit te breiden.

Gewoonlijk stonden in deze periode slechts de centrale provincies onder controle van de sjogoen.

Niet in alle opzichten echter toont de Ashikaga-periode een donker beeld. Nadat het boeddhisme in de Kamakura-periode in menig opzicht vernieuwd, verdiept en ook gepopulariseerd was, kwam nu het zen tot bijzondere bloei. Op de architectuur, tuinaanleg, schilderkunst, theeceremonie (cha-no-yu of tja-no-joe) en bloemschikkunst (ikebana) oefende deze vorm van boeddho-tauïsme grote invloed uit. Op literair gebied moet de opkomst van het nô-drama genoemd worden. De handel met het buitenland kwam tot nieuwe bloei; verscheidene daimyô brachten belangrijke handelsbetrekkingen met China en Zuidoost-Azië tot stand.

In 1543 werd het eerste contact met het Westen gemaakt en wel met Portugese handelaars, enkele jaren later gevolgd door missionarissen, aanvankelijk Portugezen, later ook Spanjaarden. Behalve in godsdienstig opzicht beïnvloedden zij ook anderszins Japan. Zo werden in Japan bijv. vuurwapenen en uurwerken naar Westers model vervaardigd en deze laatste werden al spoedig aangepast aan de eigen dagindeling © Emmanuel Buchot en Encarta.

Tilpasset søgning