Zwitserse bevolking

Ten gevolge van de landschappelijke gesteldheid is de spreiding van de bevolking ongelijk: grote bevolkingsdichtheid is er in het Mittelland, m.n. in de rivierdalen van de Aare en de Limat en aan het meer van Genève. Ruim 60% woont in steden van meer dan 10 000 inwoners. De grootste steden zijn Zürich (347 517 (2005 schatting) inwoners; agglomeratie 835 000 inwoners), Basel (163 930 (2005 schatting); agglomeratie 361 000), Genève (178 722 (2005 schatting); agglomeratie: 380 000), Bern (122 178 (2005 schatting); agglomeratie: 300 000), Lausanne (117 388 (2005 schatting); agglomeratie: 260 000), Winterthur (93 546 (2005 schatting); agglomeratie: 107 000), Sankt Gallen (70 316 (2005 schatting); agglomeratie: 125 000) en Luzern (57 533 (2005 schatting); agglomeratie: 160 000).

Zwitserland heeft vier officiële talen: Duits, Frans, Italiaans en (sedert 1938 erkend) Raetoromaans. Ten tijde van de volkstelling in 1990 sprak 63,7% van de bevolking Duits, 19,2% Frans, 7,6% Italiaans en 0,6% Raetoromaans (ca. 56 000 personen). In 2000 was het percentage inwoners dat een niet-landstaal als eerste taal opgaf, gestegen tot 10%. Het merendeel van de bevolking is tweetalig. Italiaans overweegt in het kanton Ticino, Frans in de kantons Vaud, Neuchâtel en Genève; gemengd Frans en Duits zijn de kantons Bern, Fribourg en Valais, en gemengd Duits, Italiaans en Raetoromaans het kanton Graubünden; in de overige kantons wordt overwegend Duits gesproken. De meeste Duits sprekende Zwitsers bedienen zich van het Schwyzerdütsch. Alle taalgroepen hebben dezelfde rechten.