Aardewerk werd in een overgangsperiode tussen laat-mesolithicum en vroeg-neolithicum in Zweden geïntroduceerd door mensen van de Ertebölle-cultuur. Omstreeks 4000 v.C. werd deze cultuur verdrongen door de opkomst van de vroegste boerencultuur, de Vrå-cultuur, een onderdeel van de West-Europese trechterbekercultuur. Onder invloed hiervan werden in Zuid- en Oost-Zweden megalithische grafkelders gebouwd (zie megalithische monumenten). Er zijn ca. 70 van deze ganggraven bewaard gebleven.

Typerend voor het Zweedse midden-neolithicum zijn de zgn. Bootäxte, een late lokale representant van de strijdhamerculturen uit Noordwest- en Centraal-Europa. Bootäxte zijn artistiek vormgegeven en perfect afgewerkte bootvormige stenen bijlen tot 30 cm lang. Deze culturele groep kende het gebruik van koper in de vorm van kleine sieraden.

Tijdens het laat-neolithicum en de vroege bronstijd (ca. 1800 v.C.) werden in Centraal- en Zuid-Zweden op grote schaal reliëfs en schilderingen op rotswanden aangebracht (zie rotstekening). De afbeeldingen bestaan meestal uit mannen, dieren, schepen, landbouwgereedschap, bijlen en andere wapens. Uit de voorstellingen heeft men magische connotaties willen afleiden. Het begin van de bronstijd wordt in Zweden gemarkeerd door de import van bronzen voorwerpen, vnl. wapens, uit Centraal-Europa. Al snel ontwikkelde zich een eigen bronsindustrie, gekenmerkt door spiraalvormige versieringsmotieven op wapens, sieraden en later vaatwerk. In de overgang van brons- naar ijzertijd kwam langs de Baltische kust het begraven onder monumentale bootvormige steenzettingen (6 tot 45 m lang) in zwang.