Internationaal gezien had de redelijk hechte relatie van de regering-Gandhi met de Sovjet-Unie weinig te lijden onder de Russische invasie in Afghanistan (december 1979). De betrekkingen met Pakistan verslechterden echter als gevolg van Pakistans territoriale aanspraken op Kashmir en zijn bemoeienis met rellen tussen islamieten en hindoes. Ook de bewapening van Pakistan door de Verenigde Staten was een oorzaak van de verslechtering. In 1981 trad Indira's tweede zoon, Rajiv Ratna Gandhi, toe tot het politieke toneel (Sanjay, haar eerste zoon, was in 1980 bij een vliegtuigongeluk omgekomen). De regerende Congrespartij verloor al snel haar populariteit bij de bevolking in verschillende deelstaten. De regionale partijen maakten vanaf 1983 een snelle groei door, wat de spanning tussen de centrale regering en de deelstaten nog meer deed toenemen. In datzelfde jaar verscherpte ook het religieuze conflict.

In Punjab ontstonden ernstige spanningen tussen de Sikh-meerderheid en de hindoes. Sikh-extremisten, strevend naar een onafhankelijke staat (Khalistan), maakten gebruik van gewelddadige acties om hun doel te bereiken. In juni 1984 probeerde de regering het meer dan drie jaar durende probleem van de Sikh-separatisten met militaire middelen op te lossen. In Amritsar leidde dit tot een belegering van de Gouden Tempel door regeringstroepen. Na vier dagen van hevige gevechten sneuvelde de Sikh-rebellenleider Sant Jarnail Singh Bhindrawale en was het leger de situatie weer meester. Het geweld vond zijn climax in de moord op Indira Gandhi op 31 oktober 1984 door twee van haar Sikh-lijfwachten. De moord werd gevolgd door een golf van wraakacties tegen de Sikhs. Emmanuel Buchot en Encarta.