De overheidsuitgaven werden vooral gericht op investeringen in de infrastructuur (grote stuwdam- en wegenbouwcomplexen) en het toerisme. Deze economische politiek leverde aanvankelijk succes op: de export groeide, het tekort op de betalingsbalans liep terug en de inflatie daalde. Maar na 1985 namen inflatie en werkloosheid weer toe en daalde de koopkracht. De buitenlandse investeringen vielen tegen en de buitenlandse schuldenlast was opgelopen tot $ 73,6 miljard in 1995. In 1997 was de economie echter weer met ruim 5% gegroeid en schommelde de officiële werkloosheid rond de 6,5%. De inflatie bleef met 80% hoog. De sterke banden tussen de bankwereld en de overheid maakten ongedekte leningen tot een gebruikelijk verschijnsel; in 2001 stortte dit stelsel echter in en moest wederom een beroep worden gedaan op het IMF voor noodsteun.

Het bbp kromp dat jaar met 10%. Het IMF eiste hervorming van de financiële sector om overheidsinvloed en corruptie terug te dringen.

Van de bevolking is 38% werkzaam in de agrarische sector, waarvan de productiviteit (15% van het bbp) niet erg hoog is. Ongeveer 24% van de beroepsbevolking werkt in industrie en mijnbouw, die ca. 30% bijdraagt aan het bbp. De dienstensector en het overheidsapparaat zijn relatief omvangrijk (38% van de beroepsbevolking, 56% van het bbp). Veel inkomsten krijgt Turkije uit het toerisme (in 1995 $ 5 miljard) en de overmakingen van gastarbeiders. Meer infos op tapu.nl © Emmanuel Buchot en Encarta.