Het aantal inwoners groeit jaarlijks gemiddeld met 0,1 procent toe; geboorte- en sterftecijfer houden elkaar vrijwel in evenwicht, de groei wordt grotendeels veroorzaakt door een positief migratiesaldo. In 2002 bestond 2,7% van de bevolking uit immigranten. De grootste groep zijn immigranten van Marokkaanse afkomst, gevolgd door Ecuadorianen. De snelst groeiende immigratiegolven komen uit Educador en Oost-Europa, vooral Roemenië. Met 1,24 kind per vrouw heeft Spanje het laagste vruchtbaarheidscijfer in de EU. Hierdoor vergrijst de bevolking en zal zij in de komende decennia in aantal afnemen. De bevolkingsspreiding wordt gekenmerkt door grote extremen in de dichtheid. Het dichtst bevolkt zijn de kustprovincies; alleen Madrid, als duidelijk politiek centrum, toont een grote bevolkingsconcentratie in het centrum van het land.

De meeste provincies in West-, Centraal- en Zuid-Spanje worden gekenmerkt door een geringe bevolkingstoename, een lage bevolkingsconcentratie en een ontvolking van het platteland. De provinciehoofdplaatsen groeien ten koste van hun eigen plattelandsbevolking. De ontvolking van het platteland heeft de nodige problemen geschapen wat betreft huisvesting in de grote steden en handhaving van het voorzieningenniveau op het platteland. In 2006 werd uitgerekend dat Spanje tot 2020 ca. 4 miljoen migranten nodig had om de economie draaiende te houden. In datzelfde jaar vestigden zich ca. 210 000 migranten legaal in het land en in 2007 waren dat er ruim 200 000. Emmanuel Buchot en Encarta. Meer info op wikipedia.