De vloed is aan de westkust het hoogst; in de Solway Firth en aan de Severnmond is hij zeer onstuimig en bereikt een snelheid van 16 km per uur en een hoogte van 13–14 m. Aan de Theemsmonding is hij gewoonlijk nauwelijks 5 m hoog.

In Schotland ontspringen bijna alle rivieren op het gebergte, hebben een veel snellere loop dan in Engeland en zijn minder voor de scheepvaart geschikt. De voornaamste zijn in het oosten de Tweed, Forth, Tay, Dee, Don, Spey en Findhorn en in het westen de Clyde. De talrijke meren (lochs) in Schotland zijn deels zoetwatermeren (in glaciale trogdalen, aan de benedenzijde door eindmorenen afgesloten), deels diep het land binnendringende zeearmen, bijna alle gekenmerkt door buitengewone rijkdom aan vis. De grootste zijn: Loch Lomond (71 km2), Loch Ness (56 km2) en Loch Awe (38 km2).

Wales heeft slechts één meer van betekenis, het Balameer. De belangrijkste rivieren zijn: Wye, Usk, Taff, Neath en Tawe.

Lough Neagh in Noord-Ierland, 383 km2, is het grootste meer van de Britse Eilanden, ontstaan door isostatische daling van het centrale deel van het Antrimplateau; het wordt ontwaterd door de Bann en is van belang voor de sportvisserij. 'Engeland".