Religie in Zuid-Afrika |
| Foto's van Zuid-Afrika |
9/08/11
|
In 2001 beschouwde 80% van alle Zuid-Afrikanen zich als christelijk. De stichting van de blanke, calvinistische kerk is een bijproduct van de koloniale politiek van de Verenigde Oost-Indische Compagnie (1652). Andere kerken mochten geen erediensten houden of zending bedrijven. In 1779 kregen Duitse lutheranen toestemming een kerkgebouw te openen. Vele zendelingen volgden in de 19de en 20ste eeuw. De zgn. onafhankelijke Afrikaanse kerken vormen de grootste religieuze groepering van Zuid-Afrika. De meer dan 3000 verschillende onafhankelijke kerken kennen meer dan 7 miljoen leden. Deze exclusief zwarte kerken worden onderscheiden in het Ethiopische type – ontstaan uit Europese zendingskerken, met veelal strakke organisatievormen – en het zionistische type, waarbij de Heilige Geest, genezing en elementen uit de traditionele Afrikaanse religie een grote rol spelen. |
Beide richtingen houden vast aan een diep in de Afrikaanse cultuur verankerde geloofsbeleving en verzetten zich tegen Europese geloofspraktijken. De grootste van deze kerken is de Zionist Christian Church, die volgens eigen opgave in heel zuidelijk Afrika meer dan 4,5 miljoen leden zou tellen. Van de drie blanke kerken is de Neder-Duitse Gereformeerde Kerk met 4,3 miljoen leden de meest invloedrijke. Uit afsplitsingen in de 19de eeuw ontstonden de Neder-Duitsch Hervormde Kerk van Afrika (1853; in 1990 357 000 leden) en de Gereformeerde Kerk van Afrika, vaak aangeduid als de Dopperkerk (1859; 243 000). De synode van de NG Kerk besloot in 1857 vanwege ‘de zwakheid van sommigen’ (blanken) raciaal gescheiden kerkdiensten toe te staan. |
Dit besluit leidde in 1881 tot oprichting van de NG Sendingkerk voor reformatorische kleurlingen. Later volgden aparte gereformeerde kerken voor zwarten (NG Kerk in Afrika) en Indiërs (Reformed Church in Africa). De drie zgn. dochterkerken werden zowel ideologisch als financieel beheerst door de blanke NG-Kerk. Verzet tegen deze dominantie werd sinds 1974 gestimuleerd door de Broederkring, een groep van predikanten en leken die in 1983 omgedoopt werd tot Belijdende Kring. Vooral in de jaren tachtig groeide het verzet tegen apartheid binnen de Sendingkerk en de NGKA. Onder leiding van Dr. Allan Boesak wees de Sendingkerk apartheid op theologische gronden ondubbelzinnig af met de aanvaarding van de Belijdenis van Belhar (1986). Sinds het begin van de jaren negentig streven beide kerken naar een samengaan in de Verenigde Gereformeerde Kerk. |
 |
Van de multiraciale kerken telt de Rooms-Katholieke 3 miljoen, de Methodistische 2,7 miljoen en de Anglicaanse kerk 2 miljoen leden. Evenals voor andere multiraciale kerken – zoals de lutheranen (1,1 miljoen) en presbyterianen (758 000) – geldt dat een ruime meerderheid van de aanhang uit zwarten bestaat. Tot de meest gezaghebbende kerkelijke leiders behoort aartsbisschop Desmond Mpilo Tutu, de eerste zwarte Zuid-Afrikaan die de leiding kreeg over de Anglicaanse Kerk. Voor zijn verzet tegen apartheid ontving hij in 1984 de Nobelprijs voor de vrede. Oecumenische samenwerking ontwikkelde zich van de Algemene Zendingsconferentie (opgericht in 1904) via de Christelijke Raad voor Zuid-Afrika (1936) tot de Zuid-Afrikaanse Raad van Kerken (1968). De raad verwierf groot internationaal gezag onder inspirerend leiderschap van resp. bisschop Tutu, C.F. Beyers Naudé en F. Chikane. Het aantal hindoes bedraagt meer dan een half miljoen en daarmee is deze religie veruit de belangrijkste onder de Indiërs. De meerderheid van de ruim 600 000 moslims is te vinden onder de kleurlingen en Indiërs. Het aantal joden wordt geschat op 148 000. "Zuid-Afrika," © Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta |
 Tilpasset søgning
|