De regering van Eduard III (1327–1377) stond bijna geheel in het teken van de Honderdjarige Oorlog. In Schotland werden successen behaald, maar dat land handhaafde ten slotte zijn onafhankelijkheid. In deze periode gingen stedelijke burgerij en lage adel eindelijk ten volle meetellen in het politieke en maatschappelijke leven, hetgeen in een verdere uitbreiding van de macht van het parlement tot uiting kwam. Handel en nijverheid (in het bijzonder de wolhandel en textielnijverheid) begonnen betekenis te krijgen. Het economische leven in Engeland werd echter door de vreselijke verwoestingen die de Zwarte Dood in 1348 aanrichtte, volkomen ontwricht. Ook de oorlog met Frankrijk bracht diepgaande sociaal-economische verschuivingen en veranderingen, waardoor het tot ernstige sociale onrust kwam. Daarbij kwam hevig verzet tegen de politiek van de pausen van Avignon, dat uitmondde in de activiteit van Wyclif, John Ball en de lollards. Eduard III, op het laatst opzij geschoven door zijn zoon Jan van Gent, werd opgevolgd door zijn kleinzoon, Richard II(regeerde van 1377 tot 1399), zoon van Eduard van Woodstock, de Zwarte Prins.