Geschiedenis van Zuid-Afrika : President Mandela |
| Foto's van Zuid-Afrika |
10/08/11
|
President Mandela, die in 1995 aankondigde dat hij na afloop van zijn ambtstermijn in 1999 niet herkiesbaar was, kreeg al spoedig te maken met enkele crises. Zo trok dominee Allan Boesak, een sleutelfiguur binnen het ANC, zich terug als kandidaat-ambassadeur van Zuid-Afrika bij de VN na beschuldigingen dat hij hulpfondsen, bestemd voor sociale projecten, ten eigen bate had aangewend. Verder kwam Winnie Mandela, van wie president Mandela sinds 1992 gescheiden leefde, in opspraak door een reeks uitspraken waarin zij zich distantieerde van het regeringsbeleid en door financiële schandalen. In mei 1995 beschuldigde Mandela Inkatha van het aanwakkeren van het geweld in de provincie KwaZulu-Natal, waarbij meer dan 2000 doden vielen. In juni 1995 bepaalde het Constitutionele Hof unaniem dat de doodstraf niet verenigbaar is met het recht op leven, zoals dat was vastgelegd in de interimgrondwet. Lokale verkiezingen in november 1995 leverden een overwinning met tweederde van het aantal uitgebrachte stemmen op voor het ANC. |
In mei 1996 stemde de Constitutionele Assemblee met overgrote meerderheid in met de nieuwe grondwet, die na de verkiezingen van 1999 van kracht zal zijn. Na aanvaarding van de grondwet besloot de Nasionale Party uit de regering te stappen, omdat het ANC niet bereid was gebleken de formule voor machtsverdeling na 1999 voort te zetten. In april 1996 opende bisschop Tutu de eerste zitting van de Commissie voor Waarheid en Verzoening, die was ingesteld om duidelijkheid te verkrijgen over de misdrijven uit het apartheidsverleden. Daders van de ‘vuile oorlog’ zouden amnestie krijgen als zij voor de commissie volledig opening van zaken zouden geven. De regering voerde een behoedzaam economisch beleid, gericht op terugdringing van het begrotingstekort en belastingverlaging voor de lage en midden-inkomens. |
In het gebied van Johannesburg werden legereenheden ingezet voor misdaadbestrijding. De onveiligheid was een belangrijke reden voor de aarzelende houding van internationale investeerders. Op het ANC-congres in december 1997 werd vice-president Thabo Mbeki gekozen tot partijvoorzitter, als opvolger van Nelson Mandela. Daarmee werd hij tevens de beoogde president van Zuid-Afrika na de verkiezingen van 1999. De Commissie voor Waarheid en Verzoening beëindigde eind 1997 haar hoorzittingen. Ruim 8000 Zuid-Afrikanen, onder wie de hele ANC-top – met uitzondering van Mandela – hadden gebruik gemaakt van de amnestieregeling door openlijk hun misdrijven op te biechten. Van de leidende figuren van het blanke minderheidsregime weigerde oud-president P.W. Botha voor de commissie te verschijnen en werd daarvoor veroordeeld tot een jaar voorwaardelijk en een boete van 10 000 rand. Veel aandacht trok in november 1997 het verhoor van Winnie Mandela, die verantwoordelijk werd gesteld voor ontvoering, moord en mishandeling van verscheidene jongeren, onder wie de 14-jarige Stompie Seipei, in de jaren tachtig. Ze ontkende alle beschuldigingen. Niettemin trok ze zich terug als kandidate voor het vice-presidentschap van het ANC. |
 |
President Mandela. |
Twee bondgenoten van het ANC, de vakbond COSATU en de communistische partij, kritiseerden het ANC-beleid, dat steeds meer was georiënteerd op een vrijemarkteconomie. De basisbehoeften van de grote meerderheid van de bevolking bleven echter onbevredigd. De Zuid-Afrikaanse pogingen om te bemiddelen in de crisis in Zaïre haalden niets uit. Leveranties van gevechtshelikopters en wapens aan Turkije, Rwanda en Kenia werden geblokkeerd door de commissie die dergelijke leveranties moet toetsen aan criteria van mensenrechten en politieke stabiliteit. Wél boekte Zuid-Afrika een wapenorder van $ 1,5 miljard van Saoedi-Arabië in ruil voor olie. Deze transactie zou het land minder afhankelijk maken van de geïmporteerde olie uit Iran.
"Zuid-Afrika," © Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta |
 Tilpasset søgning
|