Geschiedenis van Oostenrijk : Nieuwe geschiedenis (1520–1648) |
| Foto's van Oostenrijk |
14/08/11
|
De Oostenrijkse erflanden werden bij de verdelingsverdragen van Worms en Brussel in 1521 en 1522 door Karel V overgedragen aan zijn jongere broer Ferdinand. Deze werd in 1531 gekozen tot Duits koning en volgde in 1556 als Ferdinand I Karel V op als Duits keizer. In Spanje en de Bourgondische erflanden kwam Karels zoon Filips II op de troon, zodat de Habsburgse landen in een Spaans en een Oostenrijks deel gesplitst werden. In de volgende periode zouden de Reformatie, de strijd tegen de Turken en de verwikkeling via Duitsland in de grote Europese politieke tegenstellingen vooral tot in het midden van de 17de eeuw de positie van de Oostenrijkse Habsburgers danig aantasten. |
De strijd tegen het Turkse Rijk werd aangewakkerd door de belangen die de beide staten kregen bij Hongarije. De koning van Hongarije en Bohemen, Lodewijk II, die met een zuster van Ferdinand I gehuwd was, sneuvelde in 1526 bij Mohács tegen de Turken. In hetzelfde jaar kozen de Boheemse standen Ferdinand tot hun koning; in Hongarije echter werd hij slechts door een minderheid van de adel aanvaard. Zijn tegenkandidaat voor de troon, Jan Zápolya, en later diens nakomelingen, riepen twee eeuwen lang Turkse steun in (1529 beleg van Wenen) om zich tegen de Habsburgers te handhaven. Met betrekking tot de Reformatie voerde Ferdinand I een gematigde politiek. Nadat gebleken was dat het verzet van de protestantse rijksvorsten niet met geweld te breken was en nadat in 1555 onder zijn supervisie de Godsdienstvrede van Augsburg tot stand was gekomen, kon in de tweede helft van de 17de eeuw een gestadige uitbreiding van het protestantisme plaatsvinden. |
Ferdinands opvolger, Maximiliaan II (1564–1576), zette de godsdienstpolitiek van zijn vader voort. De contrareformatie kwam pas goed op gang onder Ferdinand II (1619–1637). Daarmee waren tevens de laatste gevolgen van de driedeling van de erfenis van Ferdinand I ongedaan gemaakt. Deze had zijn Oostenrijkse bezittingen verdeeld over zijn drie zoons: Maximiliaan, Ferdinand en Karel. Deze laatste had zich in het hem toebedeelde Stiermarken ontpopt als een vurig voorstander van de contrareformatie. Zijn zoon Ferdinand II zette in heel het rijk deze politiek voort, met fatale gevolgen. Zijn optreden in Bohemen leidde tot een opstand die uiteindelijk de aanleiding zou vormen tot de Dertigjarige Oorlog. "Oostenrijk," © Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta |
 |
Ferdinand II (1619–1637). |
 Tilpasset søgning
|