Noorwegen in de 20e eeuw : Noorwegen als onafhankelijke staat

De Eerste Wereldoorlog bracht een toenadering tussen de Scandinavische landen. Als neutrale staten hadden zij in veel opzichten dezelfde politieke en economische belangen. Na de driekoningensamenkomst te Malmö, waar besloten werd tot samenwerking voor het geval een van de drie landen aangevallen werd, volgden nog verscheidene conferenties tussen de staatshoofden, de regeringsleiders en de ministers van Buitenlandse Zaken. Economisch was de oorlog voor de reders, de industriëlen en de boeren een zeer voordelige tijd. De consumenten droegen de lasten doordat de eerste levensbehoeften sterk in prijs stegen. De buitengewone volmachten van de regering wekten alom grote ontevredenheid. Min of meer samenhangend met de vredesbesprekingen in Versailles verwierf Noorwegen in 1925 de soevereiniteit over Svalbard (Spitsbergen).

In 1919 werd het districtenstelsel (zie kiesstelsel) afgezwakt en het algemeen kiesrecht ingevoerd. Daarmee kwam een einde aan de ondervertegenwoordiging van de Arbeiderspartij. Een omvangrijke staking in 1921 tegen plannen tot loonsverlaging, geleid door de revolutionaire krachten in de arbeidersbeweging die toen de boventoon voerden, leidde tot een nederlaag voor de vakbeweging. De conservatieve krachten in de maatschappij werden versterkt. In deze tijd viel de Arbeiderspartij uiteen. In 1919 werd de partij lid van de Komintern. De groep die de halfsyndicalistische volksbeweging niet wilde ombouwen tot een elitepartij naar leninistisch model, kreeg echter geleidelijk aan weer de overhand, met als gevolg een breuk met de Komintern in 1923.