Geschiedenis van Jordanië : De jaren tachtig

Een Amerikaans vredesplan voor het Midden-Oosten (Reagan-plan, september 1982) bepleitte de zgn. Jordaanse optie: Palestijns zelfbestuur in associatie met Jordanië. Verkennende besprekingen hierover tussen koning Hoessein en PLO-leider Yasser Arafat leidden uiteindelijk in februari 1985 tot een gezamenlijk Jordaans-Palestijnse vredesstrategie. Een jaar later echter strandde deze samenwerking op groeiende meningsverschillen. Inmiddels had Jordanië de betrekkingen met Egypte hersteld (september 1984) en beijverde het zich binnen de Arabische Liga voor de terugkeer van Egypte, wat uiteindelijk in mei 1989 op de topconferentie van Casablanca zijn beslag kreeg.

Pogingen van koning Hoessein om zijn aanhang op de Westelijke Jordaanoever te vergroten (o.a. door ontwikkelingsgelden en burgemeestersbenoemingen) en geheime onderhandelingen met de Israëlische minister Peres, leidden niet tot concrete resultaten. Nadat in december 1987 in de bezette gebieden de Intifadah (Palestijnse opstand) was uitgebroken, die zich niet alleen tegen het Israëlische bezettingsregime keerde, maar ook tegen een mogelijke Jordaanse optie, besloot koning Hoessein de bestuurlijke banden met de Westoever definitief te verbreken (30 juli 1988). Dit betekende dat alle Jordaanse ambtenaren op de Westoever werden ontslagen en dat de 850 000 inwoners hun Jordaanse nationaliteit (maar nog niet hun paspoort) verloren. Het ontwikkelingsplan werd stopgezet. De in januari 1984 weer herstelde Nationale Vergadering, waarvan de helft van de afgevaardigden de Westelijke Jordaanoever vertegenwoordigden, werd ontbonden. Na een reeks kabinetswisselingen was in april 1985 Zaid al-Rifai opnieuw premier geworden. Behalve met de Palestijnse kwestie werd zijn regering eind jaren tachtig geconfronteerd met toenemende economische problemen.