Israël : Politieke partijen en vakbonden |
| Foto's van Israël |
15/08/11
|
Tot de belangrijkste politieke groeperingen behoort het Likudblok, waarin de Heroet-partij (Cheroet, opgericht in 1948; conservatief) en kleinere liberale en nationalistische partijen (zoals de Tsomet- en de Gescher-partij) samenwerken. Het Likudblok is o.m. voorstander van een grotere overheidsinvloed in de ‘bevrijde’ (bezette) gebieden en een liberale markteconomie. Zij is tegen een soevereine Palestijnse staat, alsook tegen de ontruiming van de Golanhoogte en de Westelijke Jordaanoever. Likudleider en premier Ariel Sharon verliet in 2005 Likud om een eigen partij op te richten, Kadima (‘Voorwaarts’). Politiek nauw verbonden met de Likud zijn de Nationale Religieuze Partij (1956; voorstander van o.a. terugkeer naar de oude historische grenzen en van religieus geïnspireerd onderwijs) en de beide eveneens religieuze partijen Agoedat Israël (1921) en Poalei Agoedat Israël (1924). |
Sefardische dissidenten uit de Agoedat richtten in 1987 de Shasspartij op, die evenals de fundamentalistische Degel Hathorah, geen territoriale ambities koestert maar vooral religieuze programmapunten benadrukt. Ter rechterzijde bevindt zich voorts de ultranationalistische Moledet-partij, die annexatie van de bezette gebieden bepleit. De buiten de wet gestelde Kach-partij is nog extremer en voorstander van ‘transfer’ van de Palestijnse bevolking. Tweede grote partij is de sociaaldemocratische Ma’arach (de Israëlische Arbeiderspartij). Kern hiervan is de Mapai (1930) die in 1968 fuseerde met de Ahdut Haavoda-Poalei Zion (1944; Arbeiderszionisten) en de Rafi (1965). Laatstgenoemde partij ging in 1969 samen met de linkse MAPAM. |
Uit het samengaan van al deze partijen ontstond in 1968 de Ma’arach, die in de verkiezingen ook uitkomt met een zgn. Arabische lijst. MAPAM trad later weer uit de Arbeiderspartij en sloot zich met de Burgerrechtenbeweging Rats en de Sjinoei aan tot het Meretsblok. Andere kleine partijen ter linkerzijde zijn: de communistische Rekah-partij en de joods-Arabische Progressieve Lijst voor de Vrede. Exclusief Arabisch is de Arabische Democratische Partij. Nieuwe partijen zijn de Israel Ba’Aliya van N. Sjaransky, die de Sovjetemigranten representeert, en de Haderech ha-Shlishit (Derde Weg), een afsplitsing van de Arbeiderspartij, die tegen de teruggave van de Golanhoogte is. Na de verkiezingen van 28 maart 2006 waren de in totaal 120 zetels in het parlement (Knesset) als volgt verdeeld: Kadima 29, Arbeidspartij 19, Shass 12, Likud 12, Yisrael Beiteinu 11, Nationale Unie 9, Gil 7, Verenigd Thora-Jodendom 6, Merets 5, Verenigde Arabische Lijst 4, Hadash 3, Balad 3. Een merkwaardige positie bekleedt de in 1920 opgerichte vakbond Histadroet die met ruim 1,65 miljoen leden (ca. 85% van de beroepsbevolking) en ca. 40 aangesloten vakverenigingen zowel de grootste vakbond is als een van de grootste werkgevers. In deze laatste hoedanigheid beheert de Histadroet via de overkoepelende organisatie Hevrat Ovdim (Algemene Coöperatieve Bond) een groot aantal ondernemingen op het gebied van de landbouw, industrie, handel, vervoer en bankwezen. In enkele ondernemingen nemen Histadroet en overheid samen deel. |
![]() |
Beeld Ariel Sharon. |
Israël," © Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta |
![]() Tilpasset søgning
|