Na 4 november 1956 ging het bestuur van het land over in handen van de Sovjetbevelhebbers. Avondklok en uitgaansverbod werden ingesteld, hetgeen tot april 1957 duurde. Kádár kondigde op 11 november via de radio algemene amnestie af en beloofde de meeste eisen van de volksopstand te zullen inwilligen. De arbeidersraden weigerden echter de legaliteit van de regering te erkennen en riepen een algemene staking uit. Deze duurde tot januari 1957, toen de arbeidersraden opgeheven werden en hun leiders gevangengenomen. In de daaropvolgende repressie werden duizenden Hongaren gearresteerd. De leiders van de opstand, onder wie Maléter en Nagy, werden met honderden anderen in veelal geheime processen ter dood veroordeeld en geëxecuteerd. Toch slaagde Kádár, die zelf onder Rákosi jaren in gevangenschap had doorgebracht, erin langzamerhand het vertrouwen van een groot deel van de bevolking te winnen. In 1962 probeerde hij een streep onder het verleden te zetten met de leuze: ‘Wie niet tegen ons is, is met ons’. De economische hervormingen, het NEM, brachten Hongarije sinds het einde van de jaren zestig een redelijke welvaart. Op politiek gebied ontwikkelde het land zich tot het meest liberale land van het Warschaupact.

In de loop van de jaren tachtig kreeg Hongarije echter te maken met een economische crisis, waarbij werkloosheid en inflatie hun intrede deden; de kloof tussen arm en rijk werd steeds groter en de woningnood nam rampzalige vormen aan. Eenvijfde deel van de bevolking kwam onder de armoedegrens terecht en tienduizenden Hongaren hadden meer dan een baan nodig om het hoofd boven water te houden. De tweede NEM van 1979 bleek niet te werken en Kádár bleek aan het einde van zijn bewind niet in staat de noodzakelijke economische en politieke hervormingen door te voeren. Hongarije richtte de blik steeds meer op het Westen, vooral op economisch gebied. Tal van gezamenlijke ondernemingen (joint ventures) werden opgericht met westerse deelneming. In 1982 werd Hongarije toegelaten als lid van het IMF.

Voor het eerst werden niet-rendabele bedrijven gesloten en werd de ruimte voor het particulier initiatief sterk uitgebreid. Ook het toerisme uit het Westen nam een hoge vlucht. De jaren tachtig werden ook gekenmerkt door een hoog oplopend conflict tussen de buurlanden Hongarije en Roemenië. Boedapest beschuldigde Boekarest ervan dat het de Hongaarse minderheid in de Roemeense streek Transsylvanië discrimineerde en poogde te laten opgaan in de Roemeense bevolking. Topontmoetingen tussen de Roemeense leider Ceau?escu en zijn Hongaarse ambtgenoot Kádár, en later Nyers, over deze kwestie liepen uit op faliekante mislukkingen. Vele duizenden etnische Hongaren namen de wijk naar Hongarije. "Hongarije," © Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta

Ceau?escu

Tilpasset søgning