Geschiedenis van Peking

In 938 n. C. maakte de Liao-dynastie van de Khitan Peking onder de naam Yanjing (Yen-tjing) tot een van haar hoofdsteden. De Liao werden verdreven door de eveneens niet-Chinese Jin (Tj'in), die Peking in 1153 tot hun hoofdstad maakten en Zhongdu (Tsjoeng-toe, = centrale hoofdstad) noemden. De Jin werden op hun beurt verslagen door Djingiz Chan, die de stad in 1215 grotendeels in vlammen deed opgaan. Tussen 1264 en 1267 liet Koebilai Chan de stad, ten noordoosten van de oude lokatie op grotere schaal herbouwen. Dit Dadu (Ta-toe, = grote hoofdstad) of Chanbaligh (stad van de chan; het Cambaluc van Marco Polo) werd de hoofdstad van het Mongoolse wereldrijk, in China vertegenwoordigd door de Yuan-dynastie (1279–1368). Een nationaal-Chinese dynastie, de Ming (1368–1644), maakte een einde aan de Mongoolse heerschappij.

De Ming noemden Peking Beiping (Pei-p'ing, = noordelijke vrede). De stad kreeg de naam Peking in 1403 en werd ca. 1420 ook feitelijk hoofdstad van het keizerrijk. De Mantsjoes, die Peking in 1644 veroverden en tot hoofdstad van hun Jing-dynastie uitriepen, lieten de oude stad intact en verfraaiden haar. Ingevolge de in 1860 overeengekomen Conventie van Peking vestigden buitenlandse diplomaten zich in Peking. In 1900 werden de buitenlandse legaties bestormd door de Boksers. Van 1911 tot 1927 was Peking formeel de hoofdstad van de Republiek China, na 1949 van de Volksrepubliek China. In het voorjaar van 1989 werd het Tian'anmenplein (het Plein van de Hemelse Vrede) bezet door grote groepen studenten, die demonstreerden tegen het centrale gezag en voor het