Geschiedenis van Frankrijk : Tweede Wereldoorlog

Na de Duitse inval in Polen verklaarden Groot-Brittannië en Frankrijk op 3 september 1939 de oorlog aan Duitsland. Op 10 mei 1940 trokken de Duitse troepen Frankrijk binnen. Het Franse leger en zijn ten onrechte op de Maginotlinie vertrouwende leiders bleken niet opgewassen tegen deze macht. Binnen enkele weken stortte de defensie volledig ineen. Op 22 juni sloot de regering, waarin Paul Reynaud op 20 maart 1940 Daladier als premier was opgevolgd en al op 16 juni plaats had moeten maken voor de oude maarschalk Philippe Pétain, een wapenstilstand met Duitsland. Het grootste deel van het land, met Parijs en de hele Atlantische en Kanaalkust, werd door de Duitsers bezet. Twee dagen later volgde een wapenstilstand met Italië, dat op 10 juni Frankrijk binnengevallen was. De regering-Pétain vestigde zich in Vichy in het onbezette deel van Frankrijk. Na de geallieerde landing in Noord-Afrika (november 1942) breidden de Duitsers hun bezetting over het hele land uit. In de regering te Vichy had de naar samenwerking met Duitsland strevende ex-premier Laval inmiddels de feitelijke leiding gekregen (maart 1942). Pétains plaatsvervanger, admiraal Darlan, sloot zich in november 1942 bij de geallieerden aan.

Ondanks de vernieuwing van de nationale identiteit die Pétain en de zijnen in l'État Français (de officiële naam van de republiek van Vichy) probeerden door te voeren – o.a. door een nieuw devies: travail, famille, patrie – collaboreerde Pétain in feite met de Duitsers. Aangezien het collaboratie was op het hoogste politieke niveau, vormt het Vichy-bewind een nog niet verwerkt hoofdstuk uit het Franse oorlogsverleden.

Buiten Frankrijk zette de naar Engeland uitgeweken generaal Charles de Gaulle met een kleine groep ‘vrije Fransen’ de strijd tegen de Duitsers voort. In Frankrijk zelf ontstonden verscheidene verzetsbewegingen, die vanaf mei 1943 samenwerkten in het Conseil National de la Résistance.

De Gaulle werd in 1943 hoofd van een Frans nationaal bevrijdingscomité en keerde bij de bevrijding in augustus 1944 terug als hoofd van een voorlopige regering. Deze regering steunde op de progressieve katholieke MRP (Mouvement Républicain Populaire), de socialisten en de communisten. De Fransen die met de Duitsers hadden samengewerkt, werden gestraft. Pétain werd ter dood veroordeeld (wat door De Gaulle in levenslang werd gewijzigd), Laval werd gefusilleerd. In januari 1946 trok De Gaulle zich uit de regering terug.

De Gaulle Frankrijk.

Aangepast zoeken