Veel steden, met name kleinere, waren geheel afhankelijk van het ene industriële complex dat de sovjetplanners aldaar hadden ontwikkeld. Sluiting of inkrimping daarvan – vaak onvermijdelijk in het kader van privatisering – zou de economische basis onder een dergelijke stad wegslaan en werd daarom doorgaans tegengewerkt door de lokale bestuurders en hun vertegenwoordigers op hogere niveaus.

In 1997 leek zich voor het eerst een economisch herstel af te tekenen: het bnp groeide met 1,5%, de industriële productie nam met ruim 2% toe en als gevolg van het strikte monetaire beleid bleef de inflatie beperkt tot 16%. De rente daalde en de roebel stabiliseerde zich. Schaduwzijde bleef echter de tegenwerking van de door communisten nationalisten gedomineerde Doema, wanneer het om goedkeuring en invoering van hervormingen ging.

Belastinghervorming en privatisering kwamen nauwelijks van de grond. In augustus 1998 kon de overheid niet meer aan haar financiële verplichtingen voldoen; het land was de facto failliet. De roebel werd gedevalueerd, het IMF en andere internationale financiële instellingen verleenden noodsteun.

In de jaren na 1998 herstelde de economie zich langzaam, mede door de lage koers van de roebel die de export stimuleerde. Export, vooral van de grote voorraden grondstoffen, is de spreekwoordelijke kurk waar de economie op drijft. De eenzijdige afhankelijkheid van de export van grondstoffen maakt de economie echter kwetsbaar voor prijsschommelingen op de wereldmarkt.