China : Bestuurlijke indeling

China is ingedeeld in 22 provincies (sheng) (en beschouwt Taiwan als zijn 23ste provincie), vijf autonome gebieden (zizhiqu) en vier direct bestuurde steden (municipaliteiten, shi). De provincies en autonome gebieden zijn verdeeld in departementen of prefecturen en deze weer in districten. Onder de districten ressorteren ten slotte de steden en de volkscommunes.

De grondwet bevat een afzonderlijke regeling over de organen van zelfbestuur van de nationale autonome gebieden. Deze gebieden, in aflopende volgorde van grootte: zelfbesturende gebieden (provinciaal niveau), prefecturen en districten, hebben, parallel aan de gewone administratieve eenheden, volkscongressen en revolutionaire comités, die binnen grenzen als bij de wet bepaald, zelfbestuur uitoefenen. De hogere staatsorganen waarborgen en controleren de uitoefening van het zelfbestuur.

Er zijn vijf autonome gebieden, t.w. Binnen-Mongolië (Nei Monggol), Guangxi Zhuang, Ningxia Hui, Tibet (Xizang) en Xinjiang Uygur. Alle autonome gebieden zijn onafscheidbare delen van China. In 1997 kreeg China het beheer terug over de voormalige Britse kroonkolonie Hongkong, voortaan Hong Kong Special Administrative Region (HKSAR), die echter haar eigen economische regels behield. In 1999 volgde Macau, voortaan Macau Special Administrative Region (MSAR), dat sinds 1973 wel officieel gezien werd als Chinees grondgebied, maar onder bestuur stond van Portugal.

Aansluiting bij internationale organisaties

China is (sinds 1971) lid van de Verenigde Naties en een aantal van haar suborganisaties. Sinds 1975 heeft China een afgezant bij de EG.

In 1984 trad China toe tot de IAEA (International Atomic Energy Agency). Verder is het lid van het IMF, de Wereldbank, de Asian Pacific Economic Cooperation (APEC) en de Asian Development Bank (ADB). China heeft sinds 1984 ook zitting in de ILO (International Labour Organization). Begin 1997 stelde de ASEAN een China-ASEAN Joint Cooperation Committee in, dat zich moest bezighouden met de sociaal-culturele en economische betrekkingen tussen China en ASEAN.

Staatsinrichting (decentraal)

De plaatselijke organen van staatsmacht zijn de plaatselijke volkscongressen op de verschillende niveaus, te weten, in afdalende volgorde: 1. provincies en stadsgewesten onder rechtstreeks centraal gezag; 2. prefecturen, steden en districten; 3. 'townships' en kleinere steden. De volkscongressen op de drie niveaus worden respectievelijk voor vijf, drie en twee jaar gekozen. Hun bevoegdheden zijn in de grondwet niet zeer duidelijk omschreven. Zij verkiezen de plaatselijke revolutionaire comités en kunnen de leden daarvan eventueel ook afzetten. De plaatselijke uitvoerende macht (in de praktijk onderworpen aan controle door de partijcomités op corresponderend niveau) berust bij de plaatselijke revolutionaire comités, die zowel permanent orgaan van de plaatselijke volkscongressen als de plaatselijke

volksregering op hun niveau vormen. Deze revolutionaire comités zijn verantwoording schuldig aan zowel hun volkscongres als het naast hogere staatsorgaan. De volkscongressen en hun revolutionaire comités verzekeren de uitvoering van wetten en decreten in hun gebied, beslissen over plaatselijke economische plannen en begrotingen, handhaven de orde en waarborgen de rechten van de burgers. © Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta

Tilpasset søgning