Sihanouks politiek sinds 1954 werd gekenmerkt door een intern conservatisme, terwijl hij naar buiten tegen het zgn. neutralisme aanleunde. Dit laatste zal wel te verklaren geweest zijn uit een tweetal overwegingen. In de eerste plaats is de Cambodjaanse diplomatie traditioneel anti-Thai ingesteld. Voor zover Thailand zich aan de Verenigde Staten heeft gebonden moest Sihanouk wel omzien naar andere steun, waarbij én de Chinese Volksrepubliek én de in het Oost-West-conflict neutrale staten in aanmerking kwamen. Aan de andere kant kon hij door goede betrekkingen met Peking te onderhouden ook de radicale elementen in Cambodja zelf, met name de min of meer communistisch georiënteerde Pracheachonpartij, de wind uit de zeilen nemen.

Begin 1955 deed Sihanouk afstand van de troon ten gunste van zijn vader Norodom Suramarit. Hij zelf stelde zich aan het hoofd van een nieuwe partij, deSangkum Reastr Niyum (Socialistische Volksbeweging), die sindsdien het politieke leven beheerste. Suramarit stierf in 1960. Sihanouk nam nu de titel van staatshoofd aan. In 1966 kreeg Sihanouk behalve met de onstabiele economie te kampen met ondermijnende activiteiten van links georiënteerde groepen, in 1967 uitgroeiend tot openlijke opstandigheid. Maar de werkelijke bedreiging voor zijn bewind kwam van rechtse groeperingen, die zich gesteund wisten door het leger.

De in 1969 premier geworden generaal Lon Nol was medeverantwoordelijk voor de staatsgreep van 18 maart 1970 waarbij Sihanouk – op dat moment in het buitenland verblijvend – werd afgezet. Op 5 oktober 1970 werd in Cambodja de republiek uitgeroepen. Lon Nol bleef premier tot hij in maart 1972 het ambt van staatshoofd op zich nam. Intussen was Cambodja betrokken geraakt in de Tweede Indo-Chinese Oorlog.

"Cambodja" © Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta.