In Nice werd in december 2000 een nieuw Europees verdrag gesloten, het Verdrag van Nice, waarin vooral geprobeerd werd de Unie beter bestuurbaar te maken. Frankrijk wist voor zichzelf een even grote invloed vast te leggen als Duitsland, hoewel dat land aanzienlijk meer inwoners telde. De traditionele Frans-Duitse motor van Europese integratie haperde voortdurend, begin 21ste eeuw. De twee waren het wel eens over de bevriezing van het Stabiliteitspact (2003) toen ze zelf de daarin vastgelegde begrotingsregels langdurig dreigden te overtreden. Na het verwerpen van de Europese Grondwet (2005) raakte Frankrijk binnen de EU geïsoleerd.

Frankrijk schaarde zich na de terreuraanvallen op 11 september 2001 aanvankelijk geheel achter de Verenigde Staten. Het werd echter niet betrokken bij de Amerikaanse inval in Afghanistan (2001). De Amerikaans-Britse plannen voor een aanval op Irak werden door Frankrijk fel bestreden (2002), omdat Parijs meer zag in pressie via de wapeninspecteurs en resoluties van de VN-Veiligheidsraad. De uiteindelijke aanval in maart 2003 werd dan ook afgekeurd.

Franse troepen zagen toe op de handhaving van een bestand en bewaakten bufferzones tussen het regeringsleger en opstandelingen in de voormalige kolonie Ivoorkust, nadat daar in september 2002 een staatsgreep was mislukt.

De Libische leider Muammar al-Kaddafi bracht eind 2007 een bezoek aan Frankrijk wat gepaard ging met protesten van politici en burgers. Het was voor de eerste keer sinds tientallen jaren dat de controversiële Libische leider in een westers land werd ontvangen. Het bezoek leverde Frankrijk 10 miljard aan contracten op. © Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta.

Jaarboek

Tilpasset søgning