Australië : De periode na 1975 |
| Foto's van Australië |
13/08/11
|
In nov. 1975 leidden economische en politieke problemen tot een crisis, die eindigde met ingrijpen van de gouverneur-generaal. Hij ontsloeg Whitlam. Bij de daaropvolgende verkiezingen in december behaalden de liberalen de overwinning. Van de coalitie werd de liberale partijleider Malcolm Fraser premier. Tegen zijn economische politiek richtte zich een aantal stakingsacties: op 12 juli 1976 vond de eerste algemene werkstaking uit de geschiedenis van Australië plaats. De buitenlandse politiek van Fraser hield een koersverlegging naar het Westen in. Frasers coalitie hield stand tot 1983. De verkiezingen in dat jaar brachten Robert Hawke, de leider van de Labor-Party, aan de regering. Door middel van een inkomens- en prijspolitiek, tot stand gekomen in overleg met werkgevers en werknemers, streefde de regering naar economisch herstel. |
Als gevolg van aanhoudende economische problemen en in opspraak gekomen Labor-politici daalde de populariteit van de regering in 1986. De verenigde oppositie (liberale partij en nationale partij) viel echter in datzelfde jaar uiteen, wat voor Hawke aanleiding was tot het uitschrijven van vervroegde verkiezingen in 1987. Deze werden overtuigend gewonnen door Labor. De nieuw gevormde regering presenteerde een begroting die voor het eerst sinds 17 jaar bijna sluitend was. Het beleid tot gezondmaking van de overheidsfinanciën kreeg opnieuw de steun van de sociale partners. Tegenvallende productie en lagere prijzen troffen de agrarische sector in 1991 hard. Mede door de slechte economische toestand werd premier Hawke ten val gebracht en opgevolgd door zijn vice-premier, Paul Keating. Keating zette febr. 1992 de relaties met Groot-Brittannië onder druk door te stellen dat het voormalige moederland Australië tijdens de Tweede Wereldoorlog in de steek had gelaten. |
In Londen werd woedend op zijn uitlatingen gereageerd. Keating had eerder al voor opwinding gezorgd door zich volgens de Britten tijdens het bezoek van koningin Elizabeth onrespectvol te gedragen. Het parlement van de Northern Territory schreef in 1995 geschiedenis door een wet aan te nemen die vrijwillige euthanasie met behulp van een arts mogelijk maakte. In 1996 werd de wet na een hevig debat in het federale parlement onwettig verklaard. De parlementsverkiezingen van maart 1996 eindigden in een zware nederlaag voor de Labor Party van premier Paul Keating. Grootste partij werd de Liberal Party van John Howard, die, na dertien jaar Laborbewind, een coalitiekabinet vormde met de National Party. Keatings beleid had zich gericht op liberalisering van de economie en op een grotere toenadering tot Azië, een politiek die zijn opvolger voortzette, maar waarbij hij ook de banden met de Verenigde Staten versterkte. Het beleid van economische en financiële liberalisering werd voortgezet. De beperkingen op buitenlands eigendom van banken werden opgeheven. In 1998 schreef Howard vervroegde verkiezingen uit, naar aangenomen werd uit vrees voor een verslechtering van de economische situatie als gevolg van de crisis in Azië. |
 |
Koningin Elizabeth |
De Liberalen behielden hun meerderheid, al moesten zij 32 zetels inleveren. Howard vormde een nieuw kabinet, dat voorzag in een superministerie voor het Australische platteland. Voorts zou zij meer aandacht geven aan de bestrijding van de werkloosheid, Aboriginalsaangelegenheden, immigratie en sociale zekerheid. Nadat hiertoe in augustus een wetsvoorstel was aangenomen door het parlement, werd op 6 nov. 1999 een referendum gehouden waarbij de Australiërs konden kiezen tussen handhaving van de monarchie of invoering van een republiek waarbij de president door het parlement aangewezen wordt. Bijna 55% sprak zich uit voor handhaving van de monarchie. De groeiende stroom Aziatische vluchtelingen leidde tot toenemend verzet onder de bevolking en droeg bij aan de populariteit van de extreem-rechtse One Nation partij, die in maart 1999 bij provinciale verkiezingen in New South Wales 7,5% van de stemmen kreeg. In januari 1999 verklaarde Australië, dat in 1976 de inlijving van de voormalige Portugese kolonie Oost-Timor door Indonesië had erkend, nu voorstander te zijn van zelfbeschikking van Oost-Timor. Nadat in augustus de bevolking van Oost-Timor zich bij referendum uitsprak voor onafhankelijkheid, stemde Indonesië in met de inzet van een vredesmacht. Op 20 sept. landden de eerste Australische troepen op Oost-Timor, als onderdeel van een VN-vredesmacht. "Australië," © Schriftelijke door Emmanuel BUCHOT en Encarta |
 Tilpasset søgning
|